Last Year….

Πήγα Last Drive στο Fuzz στην 30η επέτειο της πρώτης συναυλίας τους. Δεν είχα ξαναπάει και τους ήξερα μόνο κατ’ όνομα, βγήκε πολύ καλή η συναυλία όμως και η εμπειρία ήταν πολύ ρετροσπεκτίβα μιας κι ο χώρος του Fuzz είχε εσάνς από Ρόδον (αλλά εσανσικότερες τουαλέτες). Το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν λίγο βαρετό και τα τριγύρω ντουμάνια σε συνδυασμό με την ολοήμερη ταλαιπωρία δουλειά&κατευθείαν&έξοδος με κατέβαλαν λιγάκι, αλλά στο δεύτερο μέρος που παίξανε τα φσστ μπόινγκ ήταν καλύτερα, ξυπνήσαμε και κουνηθήκαμε.

Last but least….πριν από τους Last Drive είδαμε τους Penny Dreadful, όπου παίζει ο Μπόμπολας κι εμείς ακολουθούμε την καριέρα του παντού. Ο τραγουδιστής τους δεν έχει ωραία φωνή, αλλά ο Μπόμπολας rocks το μπάσο του!

This year λέγαμε να πάμε στους RED HOT, θα πάμε όμως;

Για φαί στο Ν. Ψυχικό, μέρος 2ο

photo από εδώ

Το Ν. Ψυχικό είναι κοντά σε σπίτια και δουλειές οπότε βολεύει για σημείο μάζωξης, σε follow up του περσινού post λοιπόν έχουμε και λέμε για τα μαγαζιά της περιοχής:

Adamo: Πριν κλείσουμε για καλοκαίρι –αχ ωραίες εποχές τότε- κανονίσαμε ένα αποχαιρετιστήριο προδιακοπικό ποτάκι μετά τη δουλειά με φίλες και μετά από τα πολλά ποτάκια είπαμε να φάμε και τίποτις. Δυστυχώς διαλέξαμε το Adamo στην περαντζάδα του Ν. Ψυχικού διότι κρίναμε από το «εξώφυλλο» ότι ήταν όμορφο, δεν είχε πολύ κόσμο και φαινόταν δροσερό εν μέσω ιουλιάτικου θέρους.

Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα που λένε, όχι δηλαδή ότι το φαγητό ήταν κακό, αν και η Νανά ορκίζεται ότι το ριζότο που πήρε ήταν μάλλον πιλάφι, αλλά δεν υπήρχε καμία αντιστοιχία αποτελέσματος – τιμής. Φάγαμε και χορτάσαμε – 3 μεγαλοκοπέλες: μία πίτσα μαργαρίτα, μία νιόκι με ντομάτα, μια σαλάτα και το προαναφερθέν ριζότο με τρούφα- αλλά το απολαύσαμε; No. Δικαιολογούμε την τιμή, κάπου 30€ έκαστη (με 3 μπύρες επιπλέον); No. Θα ξαναπάμε; Nonono….

photo από εδώ

Gaspar: άλλο ένα πιασοκ*λέ μαγαζί του Ν. Ψυχικού όπου η πραγματικότητα έχει πάρει διαζύγιο με την τιμή πιο γρήγορα κι από την Κιμ Καρντάσιαν, κι αυτό το γράφω γιατί πήγα για light lunch στο μαγαζί τον πρώτο μήνα λειτουργίας του και μόνο γι’ αυτό. Έχουμε και λέμε: μία ποικιλία τυριών –γαμ*τη με ντιπς ούζου και κάτι άλλα τέτοια παπατζιλίκια-, ένα μπαγκετίνι με προσούτο, μοτσαρέλα και θεσπέσια φρέσκα τσιπς, μία σαλάτα με καρπάτσιο και κάτι που δε θυμάμαι, καθώς και 2 μπουκάλια κρασί, όχι από το ακριβό, 150€!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 150 € για τρία άτομα, που ΔΕΝ ΕΦΑΓΑΝ, τσίμπησαν συνοδεία κρασιού. Αυτά. Δεν περιγράφω άλλο. Δεν αξίζει. Όπως καταλαβαίνεις δεν θα παίξει follow up εδώ.

Διακοπές στη Μεσσηνία, στο Πεταλίδι

Costa Navarino

Το καλοκαίρι πήγαμε μερικές μέρες στο χωριό του Γιάννη στο Πεταλίδι. Εμείς παλιά πεταλίδια λέγαμε τα σπαζ**χίδικα παιδάκια, αλλά anyway στη Μεσσηνία, το Πεταλίδι είναι ένα χωριουδάκι λίγο έξω από την Καλαμάτα, όχι πολύ γραφικό -αλλά και πιο ελληνικό χωριό είναι πιο γραφικό από τους κατοίκους του;- πάνω στη θάλασσα πάντως.

Το Πεταλίδι είναι σε καλό σημείο στρατοπέδευσης, για να πας από Καρδαμύλη μέχρι κάτω στην Πύλο, Μεθώνη, Κορώνη κι άλλα τέτοια τουριστικά. Συμφέρει να πεταλιδιαστείς, παρόλο που δεν έχει ξενοδοχεία κτλ, αλλά μόνο ενοικιαζόμενα δωμάτια, κι ένα συγκρότημα με μπάνγκαλοους λίγο πιο έξω από το χωριό, θα σου έρθει σίγουρα φθηνότερα, συν ότι είναι και κοντά στην Καλαμάτα αν θες νάιτλάιφ. Η θάλασσα στο χωριό είναι καλή και καθαρή αλλά παίζει πολύ οικογενειακή φάση, οπότε μπορείς να πας λίγο παρακάτω, ενδεικτικά αναφέρω τα beach bar Χελώνα και Caribbean όπου έχει τζάμπα ξαπλώστρες, μουσικούλα και χαμηλές τιμές για καφέδες μπύρες κτλ. Υπάρχει και η Κιβωτός στους Χράνους αλλά η μουσική είναι ολίγο από μπουζούκι, του λάουντ και του λαϊκουριά οπότε άσ’ το καλύτερα.

Μεζεδάκια by the sea στη Βρύση του Ψεύτη

Επίσης στο Πεταλίδι έχει μίνι-σούπερ μάρκετ για προμήθειες, γαμ*το φούρνο πάνω στην πλατεία για καφέ του γκόου, τυρόπιττες και γλυκό ποντικάκι σούπερ (αυτό μου το έμαθε η ανιψιά μου), και ακριβώς δίπλα κέντρο τύπου για εφημερίδες κτλ αξεσουάρ παραλίας. Για φαγητό έχει τα πάντα, από ταβέρνα μέχρι πιτσαρία, προτείνω το μεζεδοπωλείο στη βρύση του Ψεύτη, το νερό της οποίας άσχετο αλλά βάζει κάτω το activia, οπότε αν είσαι προμπλεμάτικ σαν και μένα στις διακοπές γέμισε κάνα μπουκαλάκι, θα σου φανεί χρήσιμο σου λέω. Το Πεταλίδι όμως έχει και μπαρ άμα βαριέσαι να οδηγήσεις. Δε θυμάμαι πως το λένε, πάντως υπάρχει χρόνια τώρα άμα θες να δεις τη νεολαία του χωριού. Άμα πάλι ψήνεις γερουσία για να διασκεδάσεις, κάτσε στην πλατεία, όλα τα μαγαζιά, από την καφετερία μέχρι την ταβέρνα βγάζουν τραπεζάκια και γίνεται ένα τύπου περαντζάδα σποτ από το απογευματάκι μέχρι αργά το βράδυ.

Η παραλία της Στούπας στην Καρδαμύλη

Αν πάρεις τον παραλιακό δρόμο προς Καλαμάτα και συνεχίσεις μέχρι τέρμα –αφού ανεβοδιαβείς ένα βουνό, avoid breakfast if possible, σε καμιά ώρα και κάτι λίγο βγαίνεις Καρδαμύλη, ένα –αυτή qualifies for that- γραφικό χωριό με πύργους και πολεμίστρες, πέτρινες πλατεϊτσες και δρομάκια. Εκεί θα βρεις σίγουρα κάτι να κάνεις αλλά αν δε βαριέσαι τράβα λίγο παρακάτω ακόμη στην παραλία της Στούπας για μπάνιο σε πεντακάθαρα νερά και χρυσή αμμουδιά. Για καλό και για κακό απέφυγέ τη όμως ΣΚ γιατί ακόμα και καθημερινές το καλοκαίρι γίνεται της μουρλοκακολοίρας.

Άμα θες να τραβήξεις από την άλλη πλευρά, σε καμιά ωρίτσα από το Πεταλίδι και λιγότερο ίσως, είναι η Γιάλοβα. Εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε διήμερο στη Γιάλοβα και μείναμε εκεί το βράδυ στα καταπληκτικά ενοικιαζόμενα Ελαιώνας, και οικονομικά και πολύ περιποιημένα, αξίζουν τον κόπο κι έχουν και ωραία θέα. Η Γιάλοβα έχει μια τεράστια αμμουδερή παραλία, έχει και ξαπλώστρες τζάμπα και μπιτσόμπαρο με τα όλα του. Επίσης μπορεί να χτυπήσεις και κάποιον υπερδιάσημο, λόγω Costa Navarino, εγώ τη μέρα που πήγα rumors had it ότι κυκλοφορούσε ανάμεσα μας ο Τομ Κρουζ. Ψέματα δε θα γράψω, τον έψαξα αλλά δεν τον είδα, είναι και ζουμπάς πανάθεμά τον, είδαμε όμως τη θαλαμηγό που τον μετέφερε.

Στη Βοϊδοκοιλιά με τη Βαμβακούλα

Για βράδυ η Γιάλοβα έχει μια μικρή περαντζάδα με μπαροζαχαροπλαστεία και ταβερνοφάσεις, έχει επίσης το πολύ σένιο ιταλικό εστιατόρι La Cucina. Εμείς το μάθαμε διότι δουλεύει εκεί ένας από τους πολλούς κουμπάρους της Βαμβακούλας, η οποία διακόπευε επίσης το ίδιο διάστημα στο χωριό της το Χατζί. Ωραίος χώρος, τύπου βεράντα με θέα και καλοφτιαγμένο φαγητό άμα βαρεθείς το γκρικ τάβερν στιλ.

Βοϊδοκοιλιά αρρώστια.....

Έξω από τη Γιάλοβα είναι το Costa Navarino, πήγαμε μόνο για καφέ όπως καταλαβαίνεις, εσπρέσσο φρέντο 4€, πιο φτηνός από το Grey στο Χολαργό. Καλό και καλόγουστο και κόζι με φάνηκε, αλλά κωλύομαι να το επισκεφτώ φέτος. Πολύ κοντά στο Costa Navarino είναι η φοβερή παραλία της Βοϊδοκοιλιάς η οποία μοιάζει με γαλάζια λίμνη, είναι παραδεισένια, είναι αξιοθέατο από μόνη της. Και λίγο παραπέρα, καμιά μιάμιση ώρα από το Πεταλίδι είναι η Πύλος, τα κανόνια του Ναβαρόνε και τα ρέστα, άμα φτάσεις μέχρι εκεί πρέπει να πας.

Άμα αποφασίσεις να πας καλοκαιράκι στην περιοχή, και ειδικότερα τον Αύγουστο, μπορείς να χτυπήσεις και πανηγύρι με γουρνοπούλα, μπίρα κι Έφη Θώδη ή πιο κουλτουρέ, γουρνοπούλα, μαυροδάφνη και Τσαλιγοπούλου, γουοτέβερ μην ανησυχείς δε χρειάζεται να είσαι για τα πανηγύρια ώστε να επισκεφτείς ένα!

Το σημαντικότερο ντεφό του καλοκαιριού: ζέστη και καραζέστη κι ακόμα περισσότερη ζέστη.

Άρτος και θεάματα #3 Damien Hirst & μπιφτέκια στο Malvazia

"Diamond Skull" από εδώ

Πριν από μερικές εβδομάδες πήγα στο Μπενάκη να δω την έκθεση New Religion του Damien Hirst. Τώρα έργα του εν λόγω καλλιτέχνη έχω δει πολλά και σε διάφορα μουσεία και η τεράστια επιτυχία του δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει: είναι ο ορισμός του case study για καλλιτεχνική καθιέρωση μέσω ενός ολοκληρωμένου publicity & pr προγράμματος, ή απ’ τ’ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Ειλικρινά το πιστεύω, είναι σοοοο υπερτιμημένος, όχι ότι δεν έχει φαν η τέχνη του αλλά η καλλιτεχνική και οικονομική αξία που της αποδίδεται παραπάει.

Η έκθεση περιλαμβάνει ένα περιορισμένο αριθμό έργων, γι’ αυτό άμα πας take your time, χάζεψε τα ονόματα των φαρμάκων και τα εδάφια της Βίβλου με τα οποία συνδέονται, ψάξε να βρεις τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης με τους σταυρούς, τις καρδιές, τις νεκροκεφαλές και τα πολυτελή υφάσματα, ανακάλυψε την κατά Hirst τελική έξοδο ή απλά μπορείς να κρυφακούσεις τις παπάντζες άλλων επισκεπτών που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την επίσκεψή τους μέχρι εκεί κάτω για μια έκθεση μίας αίθουσας, θυμάμαι κάτι αντίστοιχο είχαμε πάθει και στον Κουνέλη @ Bernier Eliades, η έκθεση περιλάμβανε 5-6 πίνακες και καμία επεξήγηση, ούτε ένα φυλλάδιο, ούτε καν φύλακα στο χώρο!

Τεσπα, μιας και ήταν Παρασκευή απογευματόβραδο, είπαμε να φάμε κάπου εκεί πέρα και να μη γυρίσουμε από νωρίς σπίτι, οπότε βρήκαμε το πιο κοντινό εστιατόριο – ακριβώς στο πίσω μέρος του μουσείου – και μπήκαμε έτσι απλά, χωρίς κράτηση, χωρίς τίποτα, πάνε οι παλιές εποχές που για να φας έξω Παρασκευή έπρεπε να κάνεις κράτηση 2-3 μέρες πριν στην καλύτερη.

Malvazia: καθαρές γραμμές και στιβαρή, λίγο butch αισθητική

Το εστιατόριο λέγεται Malvasia και η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ καλή: έχει καλαίσθητη σάλα και τζαμαρία που ανοίγει, περιποιημένα τραπέζια, το κάπνισμα επιτρέπεται όλα καλά! Η καρδούλα μου σφίχτηκε λίγο πάντως μόλις είδα αρμόνιο και μικρόφωνο σε μια γωνίτσα, το πολύ εξυπηρετικό προσωπικό μας ενημέρωσε όμως ότι το πρόγραμμα -αρτιστίκ για να εξηγούμαστε- ξεκινάει μετά τις 10 οπότε και θα είχαμε σίγουρα φύγει.

Το καλωσόρισμα του σεφ περιλάμβανε 2 είδη ντιπ, ένα με λαχανικά κι ένα με γιαούρτι- μουστάρδα καθώς και ξεροψημένο ψωμάκι, τα οποία εξαφανίστηκαν πριν καν παραγγείλουμε μιας και το μουσείο μας είχε ανοίξει την όρεξη! Επίσης και οι μπύρες που ήπιαμε στο καφέ του Μουσείου παρέα με τη Ρηνούλα, πρέπει να είχαν συνεισφέρει στο άνοιγμα αυτό.

Τι δοκιμάσαμε: Εγώ πήρα το μπιφτέκι γαλοπούλας το οποίο ήταν απλό και νόστιμο και συνοδευόταν από καταπληκτικές πατάτες φούρνου, ψημένες με τη φλούδα αλλά πολύ τρυφερές, λίγες όμως, θα έτρωγα και πιατέλα. Ο Γιάννης πήρε το σολομό και ήταν καλός λέει, τον πιστεύω, εγώ ούτε να τον πλησιάσω. Πήραμε και μια σαλατούλα για τα μάτια του κόσμου, ρόκα με σπανάκι, ντοματίνια και προσούτο. Μαζί με το κρασί πληρώσαμε γύρω στα 60€ νομίζω both, which was decent σχετικά.

Κατά τις 10 ήρθε και η τραγουδίστρια οπότε ήταν ώρα να την κάνουμε γι’ αλλού, γι’ αυτό αν το αποφασίσεις chose πριν τις 10 για ένα ήσυχο δείπνο και μετά τις 10 για λίγο έντεχνο, έθνικ και συμπάθεια.

Flying with Real: το στόρι μιας wannabe γκρούπι

Εγώ και ο Κριστιάνο θαμπώνουμε την κάμερα! Πολύ bling bling αυτό το παιδί..

Η δουλειά μου δεν με ικανοποιεί ιδιαίτερα, την εταιρεία για την οποία δουλεύω δεν την εκτιμώ πραγματικά, η περιοχή που στεγαζόμαστε είναι απαίσια, και θα μπορούσα να σκεφτώ καμιά χιλιάδα ακόμη λόγους για τους οποίους θα ήθελα να την κάνω αλλά every now and then κάτι ενδιαφέρον κάθεται και αλλάζει για λίγο τα δεδομένα.

Έτσι πριν από μερικούς μήνες στο πλαίσιο αυτής της μιζεροδουλειάς που κάνω, μου έλαχε ένα ταξίδι στην Βαρκελώνη προκειμένου να παρακολουθήσω έναν αγώνα της Real με την Espanyol, κι ακόμα καλύτερα θα πήγαινα μέσω Μαδρίτης και θα ταξίδευα με την ίδια την ομάδα, θα μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, θα κυκλοφορούσαμε με το ίδιο λεωφορείο, κτλ και έτσι κι έγινε! Έγινα γκρούπι της Real για 48 ώρες.

Μαζί με την υπόλοιπη ελληνική αποστολή πήγαμε στη Μαδρίτη κι επιβιβαστήκαμε στο ίδιο αεροπλάνο με τη Real, δυστυχώς όλες οι φωτογραφίες βγήκαν θολές μιας και το μαλακ*στ*ρι ο Μουρίνιο δε μας άφηνε να πλησιάσουμε περισσότερο με μηχανή, τους παρακολουθούσαμε όμως και στις δύο πτήσεις από και προς Βαρκελώνη σαν τα ψάρια μες στη γυάλα: προ νίκης –γιατί τη νικήσανε την Espagnol- ήταν σε μουγγαμάρα και περισυλλογή, μετά νίκης ο Ρονάλντο έβγαζε φωτογραφίες του εαυτού του με το iphone, ο Ράμος έπαιζε μαξιλαροπόλεμο με τον Αλόνσο, ο Μουρίνιο πέταγε σκουπιδάκια στον Πέπε που είχε βάλει και το γκολάκι της νίκης και γενικώς μια ωραία ατμόσφαιρα αλλά και πάλι δεν μας άφησαν να παίξουμε κι εμείς μαξιλαροπόλεμο μαζί τους σνιφ κλαψ.

Στο ενδιάμεσο τους πετυχαίναμε παντού στο ξενοδοχείο -το οποίο ήταν αποκλεισμένο από νεαρούς φανς της ομάδας και για να μπεις και να βγεις έπρεπε να δείξεις κάρτα επιβίβασης-, μετά από πολύωρο καραούλι και συνεννοήσεις με την εταιρεία που μας φιλοξενούσε. Εγώ πέτυχα καμπόσους στο ασανσέρ αλλά δεν ήξερα ονόματα και ντράπηκα να αδράξω την ευκαιρία για πριβέ αυτόγραφο, γι’ αυτό μπήκα στην ουρά και περίμενα καρτερικά αρκετή ώρα για το Ρονάλντο και τον Αντεμπαγιόρ να υπογράψουν στη φανέλα μου. Είχα κι ένα incident με το Ράμος ειδικότερα αλλά και όποιον καθόταν στο διάδρομο του αεροπλάνου στην επιστροφή, αλλά καλύτερα να μην το αναλύσω.

όλες οι φωτογραφίες έτσι και χειρότερες...

Πολύ αναμονή, πολύ κυνηγητό, πολύ κακό για το τίποτα. Και τι κατάλαβα; Ούτε που θυμάμαι που την έχω θάψει την μπλούζα, ούτε που τους εκτιμώ καν τους παίκτες αυτούς, ούτε που με νοιάζει αν παίζουν ή δεν παίζουν ποδόσφαιρο, άσε που το ντύσιμο τους και η συμπεριφορά τους και το στιλ τους είναι εντελώς ακαλαίσθητα. Anyway, η ψυχολογία της γκρούπι σε συνεπαίρνει, αλλά κυρίως του γκρούπι, γιατί male γκρούπιδες ήταν αυτοί που μας βάλανε στο πνεύμα να τρέχουμε για αυτόγραφα, us girls άμα το σκεπτόμασταν καλύτερα θα βολτάραμε στη Βαρκελώνη, θα πηγαίναμε στο σπα του ξενοδοχείου, μετά στο γήπεδο κι έξω από την παράγκα.

Στο μεταξύ από ποδοσφαιροhunting και ποδοσφαιροspotting, καταφέραμε και μια βόλτα στη Barcelonetta, ένα ποτάκι σε παραλιακό κλαμπ κι ένα φαγητό στο πανέμορφο Acontraluz, χωρίς την ομάδα εννοείται!