13.7.09

Μόλις διάβασα (not)

Συνήθως διαβάζω ότι πέσει στα χέρια μου και σπανίως πλέον πάω βιβλιοπωλείο, εκτός αν πρόκειται για το νέο βιβλίο του Τομ Ρόμπινς (πότε θα βγει;). Αυτό είναι το βιβλίο που διάβασα τελευταία.

"Ιστορία Αγάπης και Σκότους" του Άμος Οζ: αυτό το βιβλίο το ξεκίνησα στις ευρωεκλογές κι επειδή βλέπω να πιάνουμε βουλευτικές και να μην το τελειώνω, αποφάσισα να το παρατήσω λίγο πριν τη μέση, παρόλο που η πράξη αυτή μου γεννά τύψεις και αισθήματα αγανάκτησης και αποτροπιασμού, μιας και σπανίως αφήνω ένα βιβλίο στη μέση, όσο χάλια κι αν μου φαίνεται (είναι ψυχαναγκαστικό).

Το συγκεκριμένο βιβλίο βέβαια δεν είναι χάλια! Ίσα ίσα που από την αρχή με κέρδισε ο τρυφερός και γλυκός τρόπος γραφής του συγγραφέα, οι περιγραφές του οποίου είναι τόσο παραστατικές που νομίζεις ότι αποτελείς μέρος της ζωής της ισραηλίτικης κοινότητας που περιγράφει ακόμα κι αν ονόματα όπως Ζαμποτίνσκι, Κλόζνερ, Μπεν Γεούντα και άλλα τέτοιου τύπου δε σου λένε τίποτα!

Όμως από την άλλη πλευρά, η επιμονή στην λεπτομερή παρουσίαση στιγμιότυπων της ζωής του γενεαλογικού δέντρου του συγγραφέα το καταντά βαρετό και κουραστικό, χάνεσαι μέσα σε ονόματα από συγγενείς φίλους, γείτονες, μέντορες και εραστές, και μπερδεύεσαι σε πόλεις, παροικίες και γειτονιές της ισραηλίτικης διασποράς. Αυτό το reading between the lines για κάποιους είναι ελκυστικό και ενδιαφέρον, για μένα που είμαι περισσότερο της επιφάνειας και της πλοκής, θεοβάρετο, οπότε sorry Οζ γιατί διάβασα ότι είσαι και μεγάλη μούρη και κατανοώ τα θέματα των Εβραίων χωρίς να επηρεάζομαι από τον άκρατο αντισημιτισμό- φιλοπαλαιστινιασμό των τριγύρω.