Άρτος και θεάματα #3 Damien Hirst & μπιφτέκια στο Malvazia

"Diamond Skull" από εδώ

Πριν από μερικές εβδομάδες πήγα στο Μπενάκη να δω την έκθεση New Religion του Damien Hirst. Τώρα έργα του εν λόγω καλλιτέχνη έχω δει πολλά και σε διάφορα μουσεία και η τεράστια επιτυχία του δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει: είναι ο ορισμός του case study για καλλιτεχνική καθιέρωση μέσω ενός ολοκληρωμένου publicity & pr προγράμματος, ή απ’ τ’ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Ειλικρινά το πιστεύω, είναι σοοοο υπερτιμημένος, όχι ότι δεν έχει φαν η τέχνη του αλλά η καλλιτεχνική και οικονομική αξία που της αποδίδεται παραπάει.

Η έκθεση περιλαμβάνει ένα περιορισμένο αριθμό έργων, γι’ αυτό άμα πας take your time, χάζεψε τα ονόματα των φαρμάκων και τα εδάφια της Βίβλου με τα οποία συνδέονται, ψάξε να βρεις τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης με τους σταυρούς, τις καρδιές, τις νεκροκεφαλές και τα πολυτελή υφάσματα, ανακάλυψε την κατά Hirst τελική έξοδο ή απλά μπορείς να κρυφακούσεις τις παπάντζες άλλων επισκεπτών που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την επίσκεψή τους μέχρι εκεί κάτω για μια έκθεση μίας αίθουσας, θυμάμαι κάτι αντίστοιχο είχαμε πάθει και στον Κουνέλη @ Bernier Eliades, η έκθεση περιλάμβανε 5-6 πίνακες και καμία επεξήγηση, ούτε ένα φυλλάδιο, ούτε καν φύλακα στο χώρο!

Τεσπα, μιας και ήταν Παρασκευή απογευματόβραδο, είπαμε να φάμε κάπου εκεί πέρα και να μη γυρίσουμε από νωρίς σπίτι, οπότε βρήκαμε το πιο κοντινό εστιατόριο – ακριβώς στο πίσω μέρος του μουσείου – και μπήκαμε έτσι απλά, χωρίς κράτηση, χωρίς τίποτα, πάνε οι παλιές εποχές που για να φας έξω Παρασκευή έπρεπε να κάνεις κράτηση 2-3 μέρες πριν στην καλύτερη.

Malvazia: καθαρές γραμμές και στιβαρή, λίγο butch αισθητική

Το εστιατόριο λέγεται Malvasia και η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ καλή: έχει καλαίσθητη σάλα και τζαμαρία που ανοίγει, περιποιημένα τραπέζια, το κάπνισμα επιτρέπεται όλα καλά! Η καρδούλα μου σφίχτηκε λίγο πάντως μόλις είδα αρμόνιο και μικρόφωνο σε μια γωνίτσα, το πολύ εξυπηρετικό προσωπικό μας ενημέρωσε όμως ότι το πρόγραμμα -αρτιστίκ για να εξηγούμαστε- ξεκινάει μετά τις 10 οπότε και θα είχαμε σίγουρα φύγει.

Το καλωσόρισμα του σεφ περιλάμβανε 2 είδη ντιπ, ένα με λαχανικά κι ένα με γιαούρτι- μουστάρδα καθώς και ξεροψημένο ψωμάκι, τα οποία εξαφανίστηκαν πριν καν παραγγείλουμε μιας και το μουσείο μας είχε ανοίξει την όρεξη! Επίσης και οι μπύρες που ήπιαμε στο καφέ του Μουσείου παρέα με τη Ρηνούλα, πρέπει να είχαν συνεισφέρει στο άνοιγμα αυτό.

Τι δοκιμάσαμε: Εγώ πήρα το μπιφτέκι γαλοπούλας το οποίο ήταν απλό και νόστιμο και συνοδευόταν από καταπληκτικές πατάτες φούρνου, ψημένες με τη φλούδα αλλά πολύ τρυφερές, λίγες όμως, θα έτρωγα και πιατέλα. Ο Γιάννης πήρε το σολομό και ήταν καλός λέει, τον πιστεύω, εγώ ούτε να τον πλησιάσω. Πήραμε και μια σαλατούλα για τα μάτια του κόσμου, ρόκα με σπανάκι, ντοματίνια και προσούτο. Μαζί με το κρασί πληρώσαμε γύρω στα 60€ νομίζω both, which was decent σχετικά.

Κατά τις 10 ήρθε και η τραγουδίστρια οπότε ήταν ώρα να την κάνουμε γι’ αλλού, γι’ αυτό αν το αποφασίσεις chose πριν τις 10 για ένα ήσυχο δείπνο και μετά τις 10 για λίγο έντεχνο, έθνικ και συμπάθεια.

Sylvie Guillem Μέγαρο vs Sylvie Guillem Ηρώδειο σημειώσατε 1 με τόνο!

photo από εδώ

Πήγα κι εγώ εχθές στο Ηρώδειο για να δω μία από τις καλύτερες χορεύτριες στον κόσμο 2^η φορά φέτος και ψιλοξενέρωσα με την 60λεπτη αρπαχτούλα, καλά και με την τρελή ζέστη αφού η παράσταση καθυστέρησε να αρχίσει μισή ώρα με αποτέλεσμα όχι μόνο το vintage κοτρώνι να έχει πυρώσει αλλά και η ατμόσφαιρα να θυμίζει σάουνα ή ραζούλ λόγω της παραγόμενης θερμότητας από το κούνημα χιλιάδων βεντάλιων.

Τεσπα, ας γυρίσουμε στην «αρπαχτή»: η πρώτη χορογραφία διά σχεδιασμού William Forsythe με τίτλο “Rearray” μας έκανε τα νεύρα τσατάλια, όχι γιατί δεν ήταν καλή, το αντίθετο έδωσε μάλιστα τη δυνατότητα στους χορευτές – Nicolas le Riche λέγεται ο παρτενέρ της- να ξεδιπλώσουν όλη την μαεστρία τους σε χάρη-ευλυγισία-πρωτοτυπία κινήσεων, γενικώς έπαιξαν πολλά συμπλέγματα και σφιχταγκαλιάσματα, τα οποία σταματάγανε και ξεκινάγανε από άλλο σημείο κάθε φορά, σαν μικρά ποιηματάκια ή σκετσάκια αλλά η μουσική θύμιζε επίσκεψη σε τρελό οδοντίατρο, ψυχολογικό θρίλερ με γάτες που γρατσουνάνε πατώματα, αλάδωτα βαγόνια του μετρό που τρίζουν στην προσπάθεια τους να σταματήσουν έγκαιρα στον Ευαγγελισμό, δεν μπορώ τώρα να βρω άλλο παραλληλισμό but you get the picture. Ήταν τόσο απαίσια μουσική, David Morrow λέγεται ο συνθέτης, που δε σε άφηνε να συγκεντρωθείς στη χορογραφία αλλά σε τσίτωνε τόσο ώστε να κουνάς ακόμα δυνατότερα τη βεντάλια σου. Αυτή –η χορογραφία μόνο για να εξηγούμαστε- ήταν και η καλύτερη στιγμή της παράστασης. Στο διάλειμμα της Sylvie, τα παιδιά που χόρεψαν ήταν οκ, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας, δεν ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί, και το γεγονός ότι το κοινό τσακίστηκε να τους χειροκροτήσει νομίζω ότι υποδηλώνει την απογοήτευση από την πρώτη εμφάνιση της Sylvie.

H 2^η εμφάνιση της Sylvie, μετά από διάλλειμα λες κι είναι εύκολο στο Ηρώδειο να βγεις έξω και να γυρίσεις σε 10 λεπτάκια, ήταν συμπαθητική, ξεκίνησε με video projection και δεν κορυφώθηκε ποτέ! Ήπια χορογραφία, ήπια μουσική, ήπια κίνηση, γενικώς κάτι σαν γιαούρτι ούτε γλυκό ούτε ξυνό, ούτε κρύο ούτε ζεστό, καλό αλλά λίγο…

Push

Τώρα να λες λίγη μια παράσταση της Guillem είναι σίγουρα βλασφημία, αυτό συμβαίνει όμως διότι η παράσταση που είδαμε το χειμώνα στο Μέγαρο “Push & Solo, Shift, Two” με τον Russell Maliphant ως παρτενέρ της αυτή τη φορά, ήταν συγκλονιστική! Στο “Two” το παιχνίδι με τα φώτα και η δεξιοτεχνία στην κίνηση των χεριών της έκανε τη Guillem να μοιάζει με ηρωίδα του Matrix ενώ το Push που χόρεψε με τον Maliphant ήταν τόσο σαγηνευτικό που ξέχναγες ότι βρισκόσουν σε σάλα χορού, όχι we didn’t’ touch ourselves αλλά ήταν τόσο σέξιιιιιιιιιι!

Εξ’ου και ο τίτλος Sylvie@Μέγαρο ruledddd, Sylvie@Ηρώδειο εχμμμμμμμμ. Και του χρόνου.

Στην Αρχαία Επίδαυρο για μπανάκι και Μονικάκι

Η μικροσκοπική ερμηνεύτρια επί τω έργω

Το Σάββατο που μας πέρασε πήγαμε στην Επίδαυρο για τη συναυλία της Μόνικα και για κάνα μπάνιο ή και το ανάποδο μπορείς να πεις.

Η Αρχαία Επίδαυρος είναι ένα αδιάφορο χωριουδάκι με μια αδιάφορη παραλία που λέγεται «Γιαλάσι», έχει πάντως ομπρέλες-ξαπλώστρες-μπαρ κτλ. Επίσης, στο δρόμο για το Γιαλάσι έχει κι ένα ωραίο εστιατόριο που λέγεται «Καλογερικό» κι έχει γιάμι «βιολογικό» (?) φαγητό και μπύρες, αξίζει τον κόπο άμα έχεις βαρεθεί την κλασική τουριστίκ ασπρομπλέ ταβέρνα.

Ο Γιάννης χρειάστηκε ωτοασπίδες σε κάποιες φάσεις

Η συναυλία της Μόνικα για κάποιους από την παρέα ήταν συγκλονιστική, για κάποιους ενδιαφέρουσα, για κάποιους ευκαιρία για ονειροπόληση και για κάποιους «πιασματική» αφού ήταν στο μικρό θέατρο που είναι σε στιλ ancient vintage χωρίς καρέκλες, μόνο κοτρόνια χωρίς πλάτη (πάντως μαξιλαράκια είχε).

Για μένα ήταν και λίγο «φλεβοκοβίξ» αλλά η ρακή (την οποία είχα πάρει σε πλαστικό μπουκαλάκι και σέρβιρα κρυφά σε σφηνοπότηρα στους υπόλοιπους, γνωρίζοντας και μία μικρή κατακραυγή αρχικά που όμως έγινε τρελή επιδοκιμασία όταν έγινε κατανοητό σε όλους ότι οι μπίρες απαγορεύονται) βοήθησε να δημιουργηθεί ένα warm κουκούλι τύπου «κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου που πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε». Η ατμόσφαιρα μετά από 2-3 τραγούδια και σφηνοπότηρα I might add, ήταν πολύ ωραία κι έδενε τρελά με το στιλάκι της Μόνικα, η οποία τραγούδησε και στα ελληνικά παρακαλώ!

View from the top

Τεσπα, ήταν η δεύτερη συναυλία της που βλέπω και κάθε φορά μου φαίνεται και καλύτερη γι’ αυτό και αφιερώνω στον Τζον που μας έψησε το “Yes I do” και το εννοώ!

ps: Επίσης στην Αρχαία Επίδαυρο παίζει μια κοινοπραξία Δωδώνη-Praxis Cafe η οποία διοικείται από ξανθιές νάτσις και σερβίρει μικρές κρέπες (για τις οποίες εξεγείρονται ενστάσεις -από τις νάτσις- άμα δεν αιτηθείς να περιέχουν και κρέας) αλλά μεγάλα μπαγκετίνια με μία στοίβα πατάτες προτήγ για πρωϊνό. Εκεί εθεάθη ο Στηβ Κακέτσης, εκεί εθεαθήκαμε κι εμείς πολλάκις όχι γιατί είμαστε into nazis bondage αλλά γιατί μείναμε στο παραδιπλανό ξενοδοχείο Σαρωνίς που ήταν decent, happy now honey?

Attention for Intensio!

Αφού δεν μας έκατσε να βρούμε εισιτήρια στην Σταχτοπούτα που ανεβαίνει τις γιορτές στο Μέγαρο (σνιφ κλαψ), είπαμε να πάμε με τη Μαρία στο Παλλάς να δούμε τι φρούτο είναι αυτό το Ρωσιδάκι ο Daniil Simkin, που τον είχαμε ξαναδεί βέβαια με τη Ζαχάροβα, αλλά τότε τα ματάκια μας είχανε καρφωθεί στον Ivan Vasiliev.

Πάμε λοιπό στο Παλάς, και οποία έκπληξις: τα εισιτήρια που σαν γκατζόλα είχα παραλάβει από τον σπαζοκλ*μπάνια πωλητή, ήταν στον εξώστη (στα μούτρα μου που δεν τα τσέκαρα), ενώ εγώ είχα αγοράσει για πλατεία! Τέσπα, δεν καθόμασταν και πρώτη σειρά για να με πιάσουν οι φοβίες μου ότι κρέμομαι στο κενό, είχαμε και καλή οπτική οπότε η γκρίνια ξεχάστηκε γρήγορα. (συνέχεια)

Brava Zakharova!*

Πριν από 2-3 μήνες, πληρώσαμε κι εμείς τα ετήσια respects μας στην «Τσαρίνα του Μπαλέτου», όπως αποκαλεί ο διεθνής τύπος την λατρεμένη Svetlana Zakharova, και για μία ακόμη φορά, την βρήκαμε καταπληκτική!

Αφού μας κέρασε μία ολόκληρη Carmen υπό τους ήχους της φοβερής αυτής μουσικής του Bizet, ξαναχαζέψαμε με την τέλεια χορογραφία Revelation που είχαμε δει και πέρσι και πήραμε και μία γεύση από το grand pas του Don Quixote, έδωσε τόπο στα αστεράκια του Μπαλέτου του Κιέβου, τα οποία και κατέλαβαν κυριολεκτικά τη σκηνή. Στο φινάλε, (συνέχεια)

Για φαί στη Γλυφάδα

Στη Biennale με τα χέρια στις τσέπες..

Σου τα 'πρηξα τρία posts τώρα με φαγάδικα, αλλά είμαι τύπου obsessive - compulsive άτομο, τι να κάνω; Πρέπει να μπει στο ημεροπλονκ για να το σβήσω από το μυαλό μου, οπότε Peccati di Gola check.

Peccati di Gola: μία από εκείνες τις μέρες του Σεπτεμβρίου που η ζέστη σε έκανε να θέλεις να τριγυρνάς παντού au naturel και η υγρασία κόλλαγε πάνω σου σαν τη χειρότερη γλίτσα, αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε ΝΠ, να δροσιστούμε, να δούμε και τη Biennale, να δούμε και κάνα γνωστό. Η Biennale ήταν πολύ out there για μας, άσε που από τη ραθυμία των 35 βαθμών κελσίου -εν ώρα 10η βραδινή παρακαλώ- μέχρι να κουνήσουμε το ένα πόδι, παρέλυε το άλλο, οπότε την περάσαμε στα γρήγορα για να οδηγηθούμε στο plan b, το οποίο ήταν φαγητό στο ιταλικό Peccati di Gola στη Γλυφάδα.

Δυστυχώς την πατήσαμε σαν πρωτάρηδες και δεν κάναμε κράτηση, οπότε και σιγά μην βρίσκαμε τραπέζι στο χώρο για καπνίζοντες. Κάτσαμε λοιπόν μέσα με κάτι παππούδια, φάγαμε γρήγορα γρήγορα και χωρίς κρασιά/γλυκά και τσιριτσάντζουλες και περάσαμε στο plan c, δηλαδή ποτάκι δίπλα στη θάλασσα με την παρέα.

Αυτό το γρήγορα γρήγορα με σκότωσε λίγο, διότι έφαγα και φοκάτσια με μοτσαρέλα και ντομάτα και φουσίλι αλά ελληνική σαλάτα με ντομάτα/αγγούρι/πιπεριά/κρεμμυδάκι και μετά τα λυσσακά μου τις επόμενες τρεις ώρες προκειμένου να χωνέψω (και βόγκηξα να βολευτώ σε μαξιλάρα στο γκαζόν του Balux, μιας και honey σιγά μην βρίσκαμε και καρέκλα Σάββατο βράδυ). Anyway, να μην τα πολυλογώ, αν και δε θυμάμαι τι έφαγε ο Τζον για να σου πω αν ήταν καλό, τα δικά μου καλά ήταν, ακριβώς στις ντοματογεύσεις μου, και οι τιμές καλές ήταν αν θυμάμαι σωστά. Θα ξαναπήγαινα, είχε διάφορα στο μενού που θα ήθελα να δοκιμάσω. Με το χώρο πάλι, δεν τρελάθηκα.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή φέρθηκε πολύ καλά στην «Κακοφυλαγμένη κόρη» της!

Η «Κακοφυλαγμένη κόρη» του Φρέντερικ Άστον, την οποία ανέβασε φέτος για πρώτη φορά στην ιστορία της η Εθνική Λυρική Σκηνή, ήταν η καλύτερη παράσταση που έχω δει ποτέ από το μπαλέτο της Λυρικής μας!

Βασισμένη στην περίφημη χορογραφία του Σερ Άστον, η «Κακοφυλαγμένη κόρη» ήταν μία παράσταση που δεν είχα ξαναδεί, μάλλον ο νέος Διευθυντής της ΕΛΣ, που την έχει χορέψει άλλωστε με μεγάλη επιτυχία, έβαλε το χεράκι του στην επιλογή. Πρόκειται για μια φαρσοκωμωδία, ηθογράφημα μιας εποχής πολύ μακρινής από εμάς και παρόλο που στην αρχή της σεζόν όταν η Λυρική την ενέταξε στο πρόγραμμά της δεν μας γέμισε το μάτι, τελικώς παρακολουθήσαμε μία καταπληκτική παράσταση!

συνέχεια / en version

Some notes 4 Giselle στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Δυστυχώς για μία ακόμη φορά παρακολουθήσαμε μία παράσταση τσουπωτών μπαλαρίνων, γυναικών και αντρών, χαριτωμένων μεν δεξιοτεχνών δεν. Τι γίνεται με αυτούς τους χορευτές της Λυρικής που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν ένα άλμα ή ένα φουετέ χωρίς να χάσουν την ισορροπία τους; Γιατί δεν χάνουν κάνα κιλό; Γιατί δεν είναι πιο γυμνασμένοι-γραμμωμένοι; Στο «So You Think You Can Dance» είδαμε πολλά ταλέντα που προερχόντουσαν από κλασικό μπαλέτο, γιατί δεν μπορούν να μπουν στη Λυρική; Πρέπει να κάνουν προκοιλάκια και προγουλάκια για να τα καταφέρουν;

για να διαβάσεις παρακάτω πάτα fouette

Άρτος & Θεάματα #2

Στο πλαίσιο των φιλολογικών απογευμάτων «λίγη κουλτούρα, λίγο φαί και το αγόρι μου» που αποφασίσαμε πρόσφατα να προωθήσουμε, την προηγούμενη εβδομάδα επισκεφτήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη για να δούμε την έκθεση «Έλληνες Ζωγράφοι» από τη Συλλογή της Εθνικής Τράπεζας. Δε λέει και πολλά, άσε που μόλις μπαίνεις έχουν μοστράρει τα πορτρέτα παλιότερων διευθυντών της τράπεζας και τρομάζεις στην ιδέα ότι έφτασες μέχρι εκεί για να δεις μεγαλοκαρχαρίες φιλοτεχνημένους από μεγαλοζωγράφους. Τέσπα, κατεβαίνοντας στο υπόγειο, στο τρίτο επίπεδο της έκθεσης, όλο και κάτι θα σε αποζημιώσει, για μένα αυτό ήταν ένας πίνακας του Γιώργου Βακαλό με τίτλο «Κήπος 1971-1974», δυστυχώς οι τύπου Mr. Bean φύλακες που ήταν πανταχού κοιμώμενοι δεν μου άφησαν περιθώρια να τον φωτογραφήσω, όχι τίποτα άλλο αλλά κάνει και θόρυβο το ρημάδι το φλας του κινητού.

Για λίγο φαί πήγαμε στο Black Duck (αλλά και έξτρα δόση κουλτούρας αφού έχει και inside γκαλερίτσα) και παρόλο που απόξω δε σου γεμίζει το μάτι παρά μόνο σαν τύπου all day στέκι με club sandwich και κινέζικο fingerfood στο τσακίρ κέφι, έχει ένα μικρό αλλά πολύ καλοφτιαγμένο μενού (για κάποιον που του αρέσουν τα απλά πράγματα με μία δοσίτσα τσαχπινιάς). Anyway, mission accomplished γιατί και ξεκουραστήκαμε, και φάγαμε καλά με τη συνοδεία NY music όπως μου αρέσει να αποκαλώ το Φρανκ το Σινάτρα και τους του τύπου του, και ήμασταν και πολύ prive στον πάνω όροφο του Black Duck. Το σέρβις ήταν λίγο βαριεστημένο αλλά wtf κι εγώ άμα ετοιμάζομαι να φύγω και μου σκάσει πακετάκι της τελευταίας στιγμής, βαριεστημένη (ίσως) θα είμαι.

Κόκκινοι γίγαντες και άσπροι νάνοι στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

«Τα αστέρια του σήμερα συναντούν τα αστέρια του αύριο» ήταν ο υπότιτλος της παράστασης “Stars of Bolshoi Theatre of Russia and the Bolshoi Ballet Academy” που παρακολουθήσαμε με τη Μαρία την προηγούμενη εβδομάδα στο Μέγαρο Μουσικής and it was good!!!!!!! Από μικρά παιδάκια, εύθραυστα σαν πορσελάνινα κουκλάκια μέχρι τα αστέρια Οσίποβα, Αντονίτσεβα, Αλεξάντροβνα όλοι φάνηκε να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό παρουσιάζοντας παράλληλα τα highlights του παρελθόντος από πλευράς χορογραφίας και μουσικής με τα highlights του μέλλοντος από πλευράς ταλέντων και ταλεντακίων, αφού είναι βέβαιο ότι πολλοί από αυτούς τους χορευτές θα αναδειχτούν με την αλάνθαστη μέθοδο της Βαγκάνοβα και δια μέσου της εκπροσώπου της στη γη Μαρίνας Λεόνοβα σε ότι καλύτερο έχει να δείξει το κλασικό μπαλέτο των αρχών του 21ου αιώνα.

πάτησέ με για να διαβάσεις some more!

Άρτος & Θεάματα #1

Αποφασίσαμε με το ταίρι μου να κουλτουροποιηθούμε λιγάκι μιας και όταν πάμε εξωτερικό γυρνάμε όλα τα μουσεία και στην Ελλάδα τίποτα (σε φάση όταν πάμε κάπου διακοπές καθόμαστε μόνο στην παραλία, ενώ στην Αθήνα πιο συχνά περνάμε έξω από εκκλησία παρά από μουσείο). Έτσι την προηγούμενη εβδομάδα επισκεφθήκαμε το Ίδρυμα Θεοχαράκη (μπροστά από το οποίο περνάω -μα τον Jacob- κάθε μέρα και δεν είχα προσέξει) για να δούμε την έκθεση «Οι εποχές των μοντέρνων, από τον Μονέ ως τον Υβ Κλάιν» which was interesting but μικρή. Τεσπά, η αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα όσον αφορά στη ζωγραφική δεν είμαι τόσο φιλότεχνη όσο κουλτουροκάπηλη, μιας και επειδή σπάνια με αγγίζει διανοητικοσυναισθηματικά ως τέχνη προτιμώ να μαθαίνω πράγματα γι’ αυτή ώστε να πουλάω μούρη στο trivial και σε άλλα παιχνίδια γνώσεων παρά να ψάχνω για κρυμμένα νοήματα και φοβερές τεχνοτροπίες. Με αδικείς βλέποντας τον παραπάνω πίνακα?

Υπήρχε βέβαια και αυτός ο Erro...

...που μου άρεσε πολύ και κάνα δυο άλλοι που δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω με το κινητό μου γιατί ο σεκιούριτι με ειδοποίησε ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες. Μου άρεσαν επίσης πολύ η μπρουσκέτα και τα νίοκι που έφαγα αργότερα την ίδια μέρα στο Bacaro ένα πολύ σοφιστικέ (στο πλαίσιο της ημέρας κουλτούρας) κατά τη γνώμη μου εστιατόριο – στέκι και σωτήριο τη στιγμή που το επισκεφτήκαμε γιατί θα μπορούσαμε να φάμε ο ένας τον άλλο από την πείνα (και κάποιος δεν ήθελε να πάμε για σουβλάκια όπως πρότεινα εγώ μετά το βατερλό του Hell’s Kitchen για να σώσω τα προσχήματα αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Τέσπα, η εβδομάδα κουλτούρας συνεχίστηκε με έκθεση ζωγραφικής πάλι (σνιφ, κλαψ) στην Εθνική Πινακοθήκη, αλλά αυτό θα πάει σε άλλο post, μην γινόμαστε και κουραστικοί βεβαίως βεβαίως!

Ένας Δον Κιχώτης από την Κούβα

Πριν από κάνα μήνα και κάτι παρακολούθησα στο Μέγαρο Μουσικής το Δον Κιχώτη της Αλίσια Αλόνσο με το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας. Η παράσταση ήταν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό χορευτών και σκηνικών που παρέπεμπε περισσότερο σε θεατρικό και λιγότερο σε μπαλέτο μιας και η εκφραστικότητα της χορογραφίας-σκηνοθεσίας κάλυπτε 100% την απουσία διαλόγου. Στο βουβό θέατρο της Αλίσια Αλόνσο καμιά 30αριά χορευτές έφεραν με τη δεξιοτεχνία τους στη ζωή το κλασικό στόρι του Θερβάντες με λεπτομερέστατη εικονογράφηση αφού και Δον Κιχώτη με πανοπλία και Ροσινάντη είχε, και Σάντσο Πάντσα με κοιλιά, και την ονειρική Δουλτσινέα και ανεμόμυλους και γελαστούς τσιγγάνους και κακούς γάλλους στρατιώτες και τα πάντα.

Ως φαν της ρωσικής σχολής, οι μπαλετίστες της Κουβάς μου φάνηκαν λίγο αγύμναστοι και τσουπωτούληδες -πού οι κυκνίσιες φιγούρες και τα ανάλαφρα άλματα των μοσχοβιτών- είχαν όμως τη γοητεία και το πλούσιο καστανό μαλλί των γνήσιων θαμώνων του Havana Club (κυρίως του τηλεοπτικού εννοώ γιατί στο κανονικό δεν έχω πάει).

πάτησέ με για να διαβάσεις some more!

The Clytemnystra project

Πρώτη φορά που είδα παράσταση χορογραφημένη, σκηνογραφημένη και ντυμένη από τη Martha Graham (όχι τίποτα γκραν γκινιόλ από τον τάφο, πρόκειται για αναβίωση παράστασης που πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από 50 χρόνια με την ίδια τη δημιουργό υπερηλικιωμένη πρωταγωνίστρια). Καθηλώθηκα, κατάπια τη γλώσσα μου, θαμπώθηκα από τα σώματα, καταράστηκα το διάλειμμα και ξέχασα τις οδομαχίες με τις Καπνικαρέες στο μπαρ του Μεγάρου από το πρώτο βήμα του αγγελιοφόρου στη σκηνή. Δε μου'ρχονται πιο βαρύγδουπα επίθετα για να δηλώσω το δέος μου, ρίξε μια ματιά εδώ, αν και το βίντεο δεν έχει καμιά σχέση με την εντύπωση του real thing.

en version

Ivan Vasiliev!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πήγα την προηγούμενη Παρασκευή στο gala χορού της Ζαχάροβα* και ενώ αισθανόμουν ήδη συγκινημένη που θα ξαναδώ ζωντανή ή ζωντανά μια soon2be θρυλική χορεύτρια (και όχι μέσω βίντεο από το κανάλι της Βουλής, την ΕΡΤ, τώρα και το youtube) η αποκάλυψη ήταν ο πιτσιρικάς Ivan Vasiliev ο οποίος έκανε μαγικά πετώντας πάνω στη σκηνή και οδήγησε το ελληνικό κοινό του Μεγάρου σε αντιδράσεις εμφάνισης Σάκη με δυνατά επιφωνήματα και χειροκροτήματα!!! Για του λόγου το αληθές δες εδώ lucky me λίγο από νέο Νουρέγιεφ-Μπαρίσνικοφ και ότι άλλο θα τον ονομάσουν μέχρι να καθιερωθεί.
* η κολλητή μου βλέποντας τη Ζαχάροβα είχε την αίσθηση ότι χορεύουν και τα μαλλιά της και είχε δίκιο!!!! Δες εδώ Revelation

en version

Ρωμαίος & Ιουλιέτα αλά Ρώσικο Κλασικό Μπαλέτο της Μόσχας

Συγκινητική η παράσταση που ανέβηκε το προηγούμενο σκ στο Παλλάς όπου απολαύσαμε περισσότερο τις ερμηνευτικές δυνατότητες των χορευτών παρά τη χορευτική δεξιοτεχνία τους. Η χορογραφία παρουσίαζε την τραγική ιστορία των νεαρών εραστών εστιάζοντας στις σχέσεις αγάπης - μίσους μεταξύ τους και μεταξύ των οικογενειών τους και δίνοντας έμφαση στη θεατρικότητα της έκφρασης κατά κύριο λόγο και όχι στο χορό (που είχε κάπως δευτερεύοντα ρόλο κατά τη γνώμη μου ίσως λόγω και των κάπως «θαμπών» χορευτών (όπως το «θαμπό φωνή» της Μις Τζούλη) με εξαίρεση την αιθέρια Ιουλιέτα Kristina Kretova). Overall η παράσταση μου άρεσε, ευτυχώς που άνοιξε και το Παλλάς δηλαδή, και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μπαλέτο και το χειμώνα πέρα από τις παραστάσεις της Λυρικής. Άψογη οπτικοακουστικά η αίθουσα ακόμα και άμα κάθεσαι πίσω, ενώ η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι γνωστές Καπνικαρέες με τα γεροντάκια που σέρνουν μαζί τους (και κοιμούνται στην καρέκλα) είναι ανεκτίμητη. Παρακολουθώντας την παράσταση θυμήθηκα την ομώνυμη –προ δεκαετίας- ταινία του Buz Luhrmann (που να χάθηκε άραγε αυτή η ψυχή;) που πολύ με είχε αρέσει -παρόλο που οι πρωταγωνιστές μιλούσαν σαν το Master Yonda- και μέχρι να βγει στο σινεμά το “The Beach” αποκαλούσα το Leonardo (ATF) Romeooooooooo
Δες εδώ μία ATC Ιουλιέτα, την Maya Plisetskaya που χορεύει με την παμπαπαλαιότερη γενιά του Κλασικού Μπαλέτου της Μόσχας και δίνει ρέστα!