Weekends με σπα και χαλάρωση

Εσωτερική, θερμαινόμενη πισίνα στο Λουτράκι

Μιας κι έρχεται ΣΚ και λεφτά δεν έχουμε, αφού στη γαμωεταιρεία που δουλεύω θεωρούν ότι είναι πρέπον να κυκλοφορούν με Καγιέν –σκατά στα μούτρα τους και στη θύρα την 7- και να χρωστάνε και 3 και 4 και 5 μηνιάτικα στους εργαζομένους, θα αναπολήσω παλιές καλές εποχές που πήγαινα για σπα και ξεσπά.

Μες στις γιορτές (δώρο μας δώσανε, μην πάνε και φυλακή τα καλόπαιδα) επισκέφτηκα το Καζίνο Λουτράκι, το οποίο έχει ένα decent σπα και καλό προσωπικό, και καλή τιμή –εποχής ευρώ βέβαια- αν μένεις και στο ξενοδοχείο. Με πολύ πριβέ χώρους για μασάζ, μεγάλη θερμαινόμενη πισίνα και επαγγελματικό προσωπικό, το βρήκα πολύ καλό, για το επίπεδο του ξενοδοχείου και καλή εναλλακτική διασκέδαση στο καζίνο.

Elena’s Day Spa

Πριν από κάνα χρόνο πήγα για weekend στο Convivial Hotel & Spa, το οποίο αν και βρίσκεται στο Ξυλόκαστρο είναι καμία σχέση, μπαλινέζικη και τοσκανέζικη υπερπαραγωγή θα το περιέγραφα. Το ξενοδοχείο έχει καμιά 10αριά διαφορετικά διακοσμημένα δωμάτια, σούπερ οικολογικά, fair trade κι όλα αυτά τα μοδάτα, μπαλινέζικο σπα και προσωπικό. Είναι ακριβούτσικο αλλά είναι ωραία εμπειρία για χοτέλ ελληνικής επαρχίας. Άμα πας πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις το «πιροσκί» (μα το Δία δεν ξέρω πως το λένε, αλλά έτσι θα αισθανθείς), δηλαδή σε βάζουν μέσα σε ένα λαστιχένιο λουκουμά που γεμίζουν με ζεστό νερό και μετά αιωρείσαι σε μια μπανιέρα, είναι φοβερή εμπειρία, κι άμα ανοίξεις τα ματάκια σου βλέπεις αστεράκια στο ταβάνι σου λέω! Γενικώς το Convivial κ*λολέει, έχει και πολύ καλό εστιατόριο και «ταλαντούχο» μάνατζερ. Καλή φάση, αν και λίγο γραφική τύπου, είναι και η Γαλήνη στα Καμένα Βούρλα, για περισσότερες λεπτομέρειες δες παλιότερο ποστ.

Σε αυτό το δωμάτιο ξεσπάστηκα στο Convivial

Όσον αφορά σε city spas, έχω πάει στο Cocoon Urban Spa στο Χαλάνδρι, για pre νυφικές ετοιμασίες τύπου scrubs και αιθέρια έλαια, και το συστήνω ανεπιφύλακτα, πολύ ωραίος χώρος και ζεν προσωπικό. Επίσης μπορείς να πάρεις voucher και να κάνεις δώρο κάποιο session σε φίλους, κουμπάρους, γονείς, είναι κοντά στο μετρό Νομισματοκοπείο και βολεύει πολύ κόσμο.

Cocoon

Πρόσφατα πήγα και στο Elena’s Day Spa, δώρο κολλητής για γενέθλια, όπου αφού κουτσομπολέψαμε κάνα μισάωρο στη σάουνα, έκανα κι ένα ωριαίο τάι μασάζ με ένα Ρώσο με πολύ βαριά προφορά και χέρι I might ad. Επειδή όμως ήμουνα καλή μασαζί, μου έδωσε εκπτωτικά vouchers και θα ξαναπάω! Ωραίος χώρος και το Elena’s, Κολονάκι στάιλ βεβαίως. Στα μείον ο μεγάλος χρόνος αναμονής, αφού σε κάποια φάση νομίζαμε ότι μας ξεχάσανε κιόλας.

Anyway, έτσι όπως πάνε τα πράγματα τα σπα έχουν γίνει τύπου μεταξωτά βρακιά και οι επιδέξιοι κ*λοι έχουν λιγοστέψει, να ’χουμε να θυμόμαστε παρόλα αυτά δεν βλάπτει.

Last Year….

Πήγα Last Drive στο Fuzz στην 30η επέτειο της πρώτης συναυλίας τους. Δεν είχα ξαναπάει και τους ήξερα μόνο κατ’ όνομα, βγήκε πολύ καλή η συναυλία όμως και η εμπειρία ήταν πολύ ρετροσπεκτίβα μιας κι ο χώρος του Fuzz είχε εσάνς από Ρόδον (αλλά εσανσικότερες τουαλέτες). Το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν λίγο βαρετό και τα τριγύρω ντουμάνια σε συνδυασμό με την ολοήμερη ταλαιπωρία δουλειά&κατευθείαν&έξοδος με κατέβαλαν λιγάκι, αλλά στο δεύτερο μέρος που παίξανε τα φσστ μπόινγκ ήταν καλύτερα, ξυπνήσαμε και κουνηθήκαμε.

Last but least….πριν από τους Last Drive είδαμε τους Penny Dreadful, όπου παίζει ο Μπόμπολας κι εμείς ακολουθούμε την καριέρα του παντού. Ο τραγουδιστής τους δεν έχει ωραία φωνή, αλλά ο Μπόμπολας rocks το μπάσο του!

This year λέγαμε να πάμε στους RED HOT, θα πάμε όμως;

Για φαί στο Γκάζι

ένα αγαπημένο χασάπικο

Μεσπιλέα: Στο Μεσπιλέα είχα πάει πέρσι στο άσχετο, μετά από την αναδρομική έκθεση Τσαρούχη στο Μπενάκη, για early dinner ή late lunch, όπως θες το λες, πάντως το μαγαζί ήταν το μόνο που είχε ανοιχτή κουζίνα εκείνη την ώρα. Δεν τρελάθηκα, τα φαγητά ήταν πολύ μπουχτιστικά, όπως τα τουλουμπάκια πατάτας ή το ψαρονέφρι με χαλούμι, αλλά αυτό που με χάλασε περισσότερο ήταν το σέρβις: το μαγαζί ήταν άδειο αλλά παρόλα αυτά μας έβαλαν σε ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα σε μια σκάλα στον πάνω όροφο, κι όταν ο σερβιτόρος πέρναγε από πίσω μου, σπανίως δεν με ψιλοέσπρωχνε. Επίσης μας καθίσανε με τον όρο ότι θα υπάρξει deadline αναχώρησης, αφού το τραπέζι ήταν κρατημένο για αργότερα. Να επαναλάβω ότι το μαγαζί ήταν εντελώς άδειο. Τεσπα, τι τα θες, γι’ αυτό δεν ξαναπήγα, γι’ αυτό και δεν θα ξαναπάω.

Mamaca’s: Το Mamaca’s ήταν ένα από τα 2 εστιατόρια που πήγα φέτος και απαγορευόταν το κάπνισμα! Δεν το χάρηκα καθόλου, αλλά αφού βρέθηκα εκεί και πάλι στο άσχετο με λίγες επιλογές για φαγητό, είπα να το δοκιμάσω, τόσα χρόνια άλλωστε πέρναγα απ’ έξω και όλο παραδίπλα πήγαινα. Anyway, το φαγητό είναι πολύ decent αλλά ακριβούτσικο. Από ορεκτικό έφαγα ντάκο με μυκονιάτικο τυρί και από κυρίως τα φιλετάκια στη σχάρα, όλα καλά αλλά χωρίς να δικαιολογούν, τουλάχιστον έτσι νομίζω, δεν μαγειρεύω κιόλας, τις υψηλές τιμές. Το μαγαζί πάντως είναι ομορφούλικο και το πολύ λευκό ντεκόρ σε συνδυασμό με την περαντζάδα σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησάκι.

Μεσπιλέα σημαίνει μουσμουλιά λέει!

Butcher Shop: Το Butcher Shop ήταν το άλλο μαγαζί που πήγα φέτος που παίζει εξοστρακισμός καπνιστών. Όμορφο μαγαζάκι με αισθητική γνήσιου butcher shop και ειλικρινής προσπάθεια, αυτό που σου υπόσχεται ο κατάλογος, αυτό θα φας. Τι να πρωτοφάς όμως; Σύγκλινο, κεφτεδάκια, απάκι, καβουρμά, μέχρι και το burger απόλαυσε κάποιος αλλά και γι’ αυτούς που μόνο το είδαν ήταν γιάμι ζουμερό! Επίσης πολύ ωραίες τηγανητές πατατούλες, χοντρές και τραγανές. Είχα πάει και παλιότερα και πάλι το είχα ευχαριστηθεί!

Dirty Ginger: Είχα περάσει άπειρες φορές απέξω κι όταν το πλήρωμα του χρόνου με έβαλε και στο μέσα δεν το μετάνιωσα καθόλου! Ωραίος χώρος και ωραία μουσική, ωραία ποτάκια και νόστιμο φαγητό! Από ορεκτικά δεν θυμάμαι να προτείνω, αλλά από κυρίως μου έχει μείνει το τσοπ σούι που έφαγε ο Γρηγόρης, δηλαδή ψιλοκομμένο χοιρινό με μυρωδικά και καραμελωμένα κρεμμύδια στο γουόκ, το ψαρονέφρι με μουστάρδα που έφαγα εγώ και τα διάφορα σουβλάκια που πήραμε στη σέντρα, όλα ήταν καλά μόνο το κοντοσούβλι μας ξενέρωσε. Για κερασάκι μετά από τόση κρεατίλα πήραμε Πάβλοβα και ήταν από τις καλές, φρέσκια και αφρατούλα, αν δεν κρεμόντουσαν και σαν τα σταφύλια από πάνω μας οι υπόλοιποι πελάτες όταν πίναμε το ποτάκι μας προκειμένου να χωνέψουμε θα μου είχε μείνει πολύ καλύτερη αίσθηση.

Mamaca's χρόνια τώρα

CV: Το CV είναι ένα πολύ κομψευάμενο εστιατόριο, μοιάζει λίγο με μπιστρό, στο οποίο είχα πάει μόλις είχε πρωτοανοίξει πέρσι το καλοκαίρι, αφού ο μαγαζάτορας μέχρι που μας ρώτησε από πού μάθαμε για το μαγαζί, ούτε το Google δεν το έβγαζε τότε! Αυτό μου είχε κάνει πολύ εντύπωση, όπως επίσης ότι έπαιζε κάτι γερμανικά τραγούδια τύπου Lili Marlene που ήταν λίγο άσχετα με τη γαϊδουροζέστη, ταίριαζαν όμως με το όλο σκηνικό στην Κωνσταντινουπόλεως. Τι δοκιμάσαμε: φλογέρες με μέλι και ξυνοτύρι - γιαααααμ, πυργάκι από χαλούμι με λαχανικά και σος γιαούρτι –πρέπει να το διαλύσεις για να ξαναφτιάξεις την τέλεια μπουκιά, σπαγγέτι με σύγκλινο ψιλοπάλεψα εγώ αλλά και πόσο να φας καλοκαιριάτικα, καλόοο πάντως, και θυμάμαι ότι δοκίμασα και το μοσχάρι μπερζέ με φλουδιστές πατάτες που είχε πάρει η Άντζελα ήταν σκέτο μέλι. Εντωμεταξύ, εν μέρει επειδή το μαγαζί ήταν καινούριο, ίσως κι επειδή είδαν την Άντζελα που σημείωνε στο τεφτέρι της για το Αθηνόραμα, το μαγαζί μας πέθανε στα κεράσματα: τι lemon pie και apple bubble on the house τρωγοήπιαμε δεν περιγράφεται!

Ήθελα να γράψω και για το Das Bier και για το Brothel που πήγα το χειμώνα, αλλά έμαθα ότι έκλεισαν, πάνε κι αυτοί…

Στην Αρχαία Επίδαυρο για μπανάκι και Μονικάκι

Η μικροσκοπική ερμηνεύτρια επί τω έργω

Το Σάββατο που μας πέρασε πήγαμε στην Επίδαυρο για τη συναυλία της Μόνικα και για κάνα μπάνιο ή και το ανάποδο μπορείς να πεις.

Η Αρχαία Επίδαυρος είναι ένα αδιάφορο χωριουδάκι με μια αδιάφορη παραλία που λέγεται «Γιαλάσι», έχει πάντως ομπρέλες-ξαπλώστρες-μπαρ κτλ. Επίσης, στο δρόμο για το Γιαλάσι έχει κι ένα ωραίο εστιατόριο που λέγεται «Καλογερικό» κι έχει γιάμι «βιολογικό» (?) φαγητό και μπύρες, αξίζει τον κόπο άμα έχεις βαρεθεί την κλασική τουριστίκ ασπρομπλέ ταβέρνα.

Ο Γιάννης χρειάστηκε ωτοασπίδες σε κάποιες φάσεις

Η συναυλία της Μόνικα για κάποιους από την παρέα ήταν συγκλονιστική, για κάποιους ενδιαφέρουσα, για κάποιους ευκαιρία για ονειροπόληση και για κάποιους «πιασματική» αφού ήταν στο μικρό θέατρο που είναι σε στιλ ancient vintage χωρίς καρέκλες, μόνο κοτρόνια χωρίς πλάτη (πάντως μαξιλαράκια είχε).

Για μένα ήταν και λίγο «φλεβοκοβίξ» αλλά η ρακή (την οποία είχα πάρει σε πλαστικό μπουκαλάκι και σέρβιρα κρυφά σε σφηνοπότηρα στους υπόλοιπους, γνωρίζοντας και μία μικρή κατακραυγή αρχικά που όμως έγινε τρελή επιδοκιμασία όταν έγινε κατανοητό σε όλους ότι οι μπίρες απαγορεύονται) βοήθησε να δημιουργηθεί ένα warm κουκούλι τύπου «κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου που πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε». Η ατμόσφαιρα μετά από 2-3 τραγούδια και σφηνοπότηρα I might add, ήταν πολύ ωραία κι έδενε τρελά με το στιλάκι της Μόνικα, η οποία τραγούδησε και στα ελληνικά παρακαλώ!

View from the top

Τεσπα, ήταν η δεύτερη συναυλία της που βλέπω και κάθε φορά μου φαίνεται και καλύτερη γι’ αυτό και αφιερώνω στον Τζον που μας έψησε το “Yes I do” και το εννοώ!

ps: Επίσης στην Αρχαία Επίδαυρο παίζει μια κοινοπραξία Δωδώνη-Praxis Cafe η οποία διοικείται από ξανθιές νάτσις και σερβίρει μικρές κρέπες (για τις οποίες εξεγείρονται ενστάσεις -από τις νάτσις- άμα δεν αιτηθείς να περιέχουν και κρέας) αλλά μεγάλα μπαγκετίνια με μία στοίβα πατάτες προτήγ για πρωϊνό. Εκεί εθεάθη ο Στηβ Κακέτσης, εκεί εθεαθήκαμε κι εμείς πολλάκις όχι γιατί είμαστε into nazis bondage αλλά γιατί μείναμε στο παραδιπλανό ξενοδοχείο Σαρωνίς που ήταν decent, happy now honey?

Για “Braziliano” φαί στα Ιλίσια, στον Κίτρινο Σκίουρο

photo από εδώ

Έχουν περάσει κάμποσοι μήνες από τότε, δεν θα μπορούσα όμως να μην αναφερθώ στο πρώτο «βραζιλιάνο» που επισκέφτηκα επί ελληνικού εδάφους.

Λοιπόν το μαγαζάκι απέξω δείχνει αρκετά φτωχό, το εσωτερικό του όμως είναι κουκλίστικο, πολύχρωμο και ιδιαίτερα ζεστό, και λίγο στριμωχτό θα έλεγα.

Το φαί δεν είναι τίποτα τρελό, μοιάζει κάπως προκάτ ειδικά τα ορεκτικά που φάγαμε, μια ποικιλία τηγανητών από κοτόπουλο μέχρι ρίζες λαχανικών, κεφτεδάκια και πιττάκια. Όχι ότι ήταν άγευστα αλλά δεν αναδύανε και βραζιλιάνικο αέρα (κάτι ανάμεσα σε lime και καϊπιρίνια, φρούτα του πάθους και καφέ για μένα, δηλαδή). Για κυρίως δοκίμασα ένα τύπου stew μοσχαριού με μπέικον, σταφίδες και κρασένια σάλτσα, που ήταν καλύτερο αλλά χωρίς καμιά απογείωση. Ο Γιάννης δε θυμάμαι τι έφαγε, πάντως και οι δύο ήπιαμε και βραζιλιάνα μπίρα με τη βοήθεια βραζιλιάνικου σέρβις I think.

Οι τιμές είναι κάπως αυξημένες σε σχέση με την ποιότητα αλλά βραζιλιάνικο δεν ήθελες? Το κάπνισμα επιτρέπεται, το παρκινγκ όμως είναι δύσκολο πρότζεκτ στην εν λόγω περιοχή. Δεν μπορώ να πω ότι θα ξαναπήγαινα, αξίζει τον κόπο μόνο αν μένεις κοντά, οπότε what the f*ck, go for it.

Για φαί στο Μαρούσι, στο Whispers of Wine

Για το καλύτερο italiano στο Μαρούσι είχα γράψει πέρσι εδώ. Στο ίδιο γειτονικό τρίγωνο με το Pausa και το Eleven, βρίσκεται και το Whispers of Wine, ένα κομψούλι ρετρό μαγαζάκι με ντελικάτα πιάτα και εκλεπτυσμένες γεύσεις, ότι πρέπει για τη συνοδεία πλούσιων βαθυκόκκινων cabernet και μεθυστικών syrah ή ότι άλλο είδος κρασιού προτιμάτε τελοσπάντων.

Η μεγάλη ποικιλία κρασιών σερβίρεται και σε ποτήρι για τους φίλους των δοκιμών και του mix&match, ενώ η κάρτα του φαγητού οδηγεί σε σιελόρροια και μόνο με την ανάγνωση του περιγραφόμενου μενού.

Από ορεκτικά δοκιμάσαμε το «Ναπολεών καπνιστής μελιτζάνας με λευκό σουσάμι, καρεδάκι μαριναρισμένης ντομάτας, μούς από κατίκι Δομοκού και λάδι Αγιορείτικου βασιλικού» δηλαδή ένα τύπου μιλφέιγ γαμάτο πιάτο -και φαντάσου ότι δεν μου αρέσει η μελιτζάνα- καθώς και την «τραγανή τάρτα με dixel μανιταριών, φρέσκια ντομάτα , γκρατιναρισμένο κατσικίσιο τυρί και κρέμα από μεσογειακά μυρωδικά», επίσης mouthwatering, τώρα βέβαια μη ρωτήσεις τι είναι το dixel, ούτε που θυμάμαι. Από κυρίως πήρα το «Ριζότο (κλασικά) με κρασί Barbera D’ Asti , άγρια μανιτάρια του δάσους κάστανο και λάδι λευκής τρούφας», κι απ’ ότι θυμάμαι το καθάρισα το πιάτο, γι’ αυτό και δεν έπαιξε περιθώριο για γλυκό (δυστυχώς).

Το μαγαζί είναι τοσοδούλικων διαστάσεων, με λίγα τραπέζια και καναπεδάκια οπότε καλύτερα να κάνετε κράτηση άμα αποφασίσετε να ανηφορήσετε. Το κάπνισμα πάντως επιτρέπεται, έχει και πούρα μου φαίνεται στα treats του.

Οι τιμές είναι τσιμπημένες και εντάσσονται στο ευρύτερο κοψοχρονίδιο της γειτονιάς, ενώ ο κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, 40 + θα έλεγα. Το σέρβις ήταν διακριτικό και άμεσο ενώ το προσωπικό πολύ εξυπηρετικό.

Το συστήνω για ρομαντικά tete-a-tete ή εξομολογητική έξοδο για μέχρι 4 φίλες (που δεν γκαρίζουν) το πολύ.

Για φαί στο Γκάζι, στα Prosopa

photo από athinorama.gr

Κάτι μήνες πριν -προ οικονομικής παράκρι(ή ου)σης εννοείται- συζητάγαμε με την Αγάπη ότι τον τελευταίο καιρό όλο για φαγητό βγαίνουμε, κι ότι είχαμε να πάμε Nixon και Bellafonte από τον καιρό του Νώε, κι ότι όλο με την κοιλούρα μας ασχολούμαστε. Και η Ρηνούλα συμφώνησε, γι αυτό και αποφασίσαμε ότι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε θα είναι οπωσδήποτε για ποτάκι και τελικά κανονίσαμε να πάμε ξανά για φαί –σκέτη μούχλα οι 30sth-, στο «καλλιτεχνικό στέκι», όπως μας πληροφόρησε η Βαμβακούλα, Prosopa (πολύ κοντά στο Barouge όπου συνηθίζαμε να πηγαίνουμε όταν μας έφτανε το ποτό και βγαίναμε κατά τη 1).

Στα Prosopa ήρθε μαζί μας και η φίλη μας η Άντζελα που είναι γευσιγνώστρια και μόλις τη βλέπουν οι μαγαζάτορες σκίζονται να την εξυπηρετήσουν και παράλληλα εξυπηρετούμεθα κι εμείς οι παραδίπλα χιχιχι.

Ο χώρος είναι πολύ industrial με έμφαση στα φανταστικά φωτιστικά που υποψιάζομαι ότι είναι παρμένα (όχι από την Πατρα, inside joke alert) αλλά από το παραδιπλανό designato μαγαζί. Εννοείτε ότι υπάρχει και χώρος για καπνίζοντες , ο οποίος και μας φιλοξένησε, κάνοντας όλους τους διπλανούς μας να βογκήξουν από τις γκαρίδες μας, sorry είμαστε λίγο φωνακλάδες αλλά χαρούμενοι άνθρωποι με ενδιαφέροντα και άποψη και απαρτία ποδοσφαιρικής ομάδας, όταν παραδίπλα υπήρχαν 2-3 τραπεζάκια ζευγαριών που μας χαιρέτησαν νωρίς.

Το καλωσόρισμα του σεφ ήταν μια πίτσα με πολύ λεπτή ζύμη, ντομάτα και μοτσαρέλα, εύγεστη αλλά όχι τίποτα το ιδιαίτερο. Επιπλέον το μαγαζί μας έστειλε πεσκέσι ένα πολύ creamy ριζότο με σπαράγγια, τα οποία δεν τρώω-παθαίνω ding dong α λα σκυλί του Παβλόφ με ένα επεισόδιο του Sex & The City όποτε τα βλέπω- όμως τελικά ήταν πολύ γευστικό αν και οπτικά θύμιζε το φαγητό που έτρωγαν στο Matrix.

Από ορεκτικά ότι δοκιμάσαμε ήταν γαμ*το: κάτι πικάντικα μπιφτεκάκια με πιτούλες, πουγκιά με προσούτο και τυρί, ραβιόλια με μανιτάρια κι άλλα που δε θυμάμαι και δυστυχώς το site του Prosopa δε με βοηθάει να θυμηθώ. Από κυρίως, δοκίμασα το ριζότο με την τρούφα I think που είναι πάντα εγγύηση για τις γεύσεις μου, αλλά στο τραπέζι γενικώς πολυπαίξανε ψαρονέφρια και φιλετάκια με διάφορες σος και φρούτα καθώς και κάτι I wanna say σαρδέλες αλλά ίσως και να μη θυμάμαι καλά. Πάντως όλοι έμειναν ευχαριστημένοι από τα πιάτα τους, τα οποία συνοδεύσαμε και από κρασιά που μας πρότεινε το μαγαζί και γενικώς το σετ μας πήγε.

Τώρα από γλυκά, το μιλφέιγ γιαουρτιού με γλυκό του κουταλιού ήταν ελαφρύ και πολύ δροσιστικό μετά από ένα βαρύ γεύμα και πολύ κόκκινο κρασί, από τις σοκολατένιες επιλογές δε θυμάμαι να δοκίμασα μιας και το ψηλοκάβαλο skinny jean μου είχε μεταμορφωθεί σε μπετόν αρμέ γύρω από το τρίγωνο της βερμούδας κοιλιά-στομάχι-μπουτάκια και κάθε επιπλέον κουταλιά θα μπορούσε να οδηγήσει σε βουλιμικές παρεκτροπές. Είχα βγάλει και λαχταριστές φωτογραφίες, τώρα όμως τις χαίρονται οι τρισκατάρατοι οι κλέφτες που πήρανε το αγαπημένο μου κινητό.

Το σέρβις ήταν πολύ καλό και οι τιμές οι λογικά αναμενόμενες οπότε no εκπλήξεις there. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Μόνο γνωστούς καλλιτέχνες δεν είδαμε ρε γαμώτο….

Για φαί στου Ψυρρή, στο Cosa Nostra

photo από http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1634693

"Η φαμίλια θα συναντηθεί αυτή την Παρασκευή a la Casa Nostra, τέλος" έλεγε το μήνυμα της φιλενάδας μου που μας κάλεσε μες στις γιορτές για italian τσιμπούσι στο γραφικότατο εστιατοριάκι Cosa Nostra, στην Αγίας Θέκλας στου Ψυρρή, με την ευκαιρία και της δικιάς της γιορτής.

Πολύ ατμοσφαιρικό, με τέλεια facade και ρουστίκ italian διακόσμηση, το εστιατόριο σερβίρει πλουσιοπάροχο φαγητό, λίγο μπουχτιστικό βέβαια, ίσως γιατί δεν ξέραμε τι να πρωτοδοκιμάσουμε από το μεγάλο μενού, αλλά λαχταριστό though.

Εγώ δοκίμασα τα νιόκι βεβαίως, βεβαίως, τα οποία ήταν λίγο στεγνά-εμένα μου αρέσουν πάντα να κολλάνε-, τα έφαγα σχεδόν όλα πάντως. Και οι υπόλοιποι πάστα φάγανε, δεν άντεξα όμως να δοκιμάσω παρά μόνο από τα ραβιολάκια της διπλανής μου, που ήταν meravigliosi!

Από ορεκτικά θυμάμαι την μπρουσκέτα, την οποία είχα φάει ως κυρίως παλαιότερη φορά, μιας και ψωμί+τυρί+ντομάτα είναι all time favorite, ειδικά στο grill! Νόστιμη πολύ, όπως και το πιάτο με το καρπάτσιο (ολόφρεσκο) το οποίο μπορείς να απιθώσεις και πάνω στην μπρουσκετούλα και να φτιάξεις σαντουϊτσάρα. Από σαλάτες δε θυμάμαι, ούτε με ενδιαφέρει, ενώ χώρος για γλυκό δεν υπήρξε, περίεργο μεν, θυμίσου όμως ότι διανύαμε περίοδο γιορτών και το ζάχαρο είχε χτυπήσει limit up!

Από τιμές θα σε γελάσω, παλιότερα θυμάμαι μου είχε φανεί λίγο τσιμπημένο, ενώ τώρα πλήρωσε η γαλαντόμα οικοδέσποινά μας, η οποία συχνά πυκνά μας κακομαθαίνει. Το service ήταν πολύ καλό, παρόλο που είμασταν λίγο στριμόκ*λα στο πατάρι, και χαροπαλεύανε με δίσκους ανάμεσα σε ορδές -λέμε τώρα- πεινασμένων και φωνακλάδων ελληνάρων, με πρώτους απ' όλους εμάς. Από τσιγάρο, τούμπανο, τασάκια παντού.

Θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση και 3η και 4η φορά!

Flashback: 2009 season finale!

o John με το ρωσικό καπέλο του και η Νατάσσα με τα ταρανδίσια κερατά της, προσπαθούν να ξεγελάσουν την τύχη τους αλλά πουυυυ, αυτή κάθεται παραδίπλα στη Βαμβακούλα (και δε θέλει να φωτογραφηθεί, εξ'ου και το δάχτυλο)

Τα Χριστούγεννα τα περάσαμε τρωγοπίνοντας στο σπίτι παρέα με φιλαράκια και παίζοντας 21 μέχρι το πρωί (όχι με μεγάλη επιτυχία μιας και το ζεύγος Βαμβακούλας-&Basil μας –λέμε τώρα- ξεπαράδιασε).

και η Στέλλα προσπαθεί να σαγηνεύσει την τύχη της με το ταϋλανδέζικο καπέλο μου, το οποίο και της δάνεισα όταν η πρακτική αφεντιά του δεν είχε καμία τύχη στο γούρι μου...

Στο ενδιάμεσο χαρτοπλαίσιο των ημερών, σκάσαμε και μία Λουτράκι όπου μείναμε στο καλοχλιδάτο (αλλά σίγουρα όχι 5* όπως υποστηρίζει) Club Hotel Casino Λουτράκι για 24 ώρες, τις μισές από τις οποίες περάσαμε αποκλειστικά στο Casino δοκιμάζοντας την τύχη μας (μάταιη η προσπάθεια για μένα, τα μπλιμπλίκια μου έφαγαν όλα τα ψιλά, καθώς και όλα τα ψιλά που μου έδωσε ο Γιάννης).

ο Τζον στο μοναδικό smoking friendly καφέ του Club Hotel

Έχοντας επισκεφτεί σχετικά πρόσφατα το Vegas, μπορώ να πω ότι το Λουτράκι καμία σχέση, παρά μόνο στον κόσμο που δοκίμαζε την τύχη του, ο οποίος ήταν ότι να’ ναι, μην περιμένεις δηλαδή Καρλόβι Βάρι και Τζεϊμσμποντικές καταστάσεις. Ευτυχώς τα ποτά ήταν και καλά και τζάμπα (their pleasure!) γι αυτό και κουρουμπέλιασα και το διασκέδασα, δυστυχώς δεν επιτρεπόταν η φωτογράφιση του χώρου και δεν μπορείς να καταλάβεις για τι πράγμα σου μιλάω.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά παλαντζάρισε προς το καλύτερο η κακή μου διάθεση λόγω επικείμενης ανεργίας, αλλά ένα καλό νέο έδωσε κι άλλους πόντους στο think positive μου σκορ: από του χρόνου θα είμαι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο όπου κληρώθηκα στην πρώτη εκατοντάδα ανάμεσα σε 4.600 νοματαίους οπότε eat this last year!

άλλη μια one hit card member από καζίνο προστέθηκε στο ημερολόγιό μου!

Για φαί στους Αμπελόκηπους, στο Balthazar

Το Σάββατο είπαμε να κάνουμε catch up με το παρεάκι μας, οπότε τι καλύτερο να βγούμε για φαγητό, να ντρινκάρουμε και τίποτις! Και μιας και οι γιορτές πλησιάζουν και θέλαμε να βάλουμε τα καλά μας, είπαμε να πάμε σε κάτι γκλαμουροδήθεν σαν το Balthazar!

Χρόνια τώρα ακούω για το πολύ τρέντικο αυτό μαγαζί αλλά επειδή το pretentious και overpriced στιλ δεν μου αρέσει καθόλου, δεν είχε τύχει να το προτιμήσω, πάντως μία φυσική περιέργεια, την είχα για να πω την αλήθεια!

Το «καλωσόρισμα του μαγαζιού» ήταν που είδαμε τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη (είμαι χρόνια φαν του από τότε που ήταν Τζίμης και πήγαινε πλατεία, και τον υπερασπίζομαι πάντα στο κλοπιράιτ, παρόλο που τα 2 τελευταία πονήματά του δεν πρόλαβα ποτέ να τα δω :() και τον Νίκο Κουρή (πολύ badass φάτσα!). Το «καλωσόρισμα του σεφ» ήταν κάτι σε κουσκούς και ψαροτούρτα οπότε ούτε να τα πλησιάσω (όχι ότι πλησίασα το «καλωσόρισμα του μαγαζιού», παντρεμένη γυναίκα!).

Αρχικά, το κάπνισμα για τους πρώτους που έφτασαν δεν επιτρεπόταν, και αναγκάστηκαν να καθίσουν στο μπαρ να μας περιμένουν, όταν όμως μαζευτήκαμε όλοι και αφού παραγγείλαμε, κάνοντας κίνηση προς το μπαρ για τσιγάρο, ανακαλύψαμε στην άκρη του τραπεζιού ένα μικρό τασάκι, οπότε το φουντώσαμε κανονικά, ρουφώντας ένα πολύ ωραίο Χιλιανό καμπερνέ, που όμως δεν θυμάμαι πως λεγόταν.

Από τα ορεκτικά, δεν έφαγα σχεδόν τίποτα, διότι είχα πέσει σε σαλατοφάγα παρέα κι εγώ ως γνωστόν είμαι παστοφάγα, εκτός από φουά γκρα με κυδώνι, σερβιρισμένο με μικρά, φρυγανισμένα ψωμάκια για να φτιάξει ο καθένας το καναπεδάκι του. Πολύ γευστικό σου λέω!

Now that's a panzerotti dish

Από κυρίως πήρα τα panzerotti* με σπανάκι και μπέικον, που δεν ήμουν ακριβώς σίγουρη τι ήταν, η Άντζελα όμως με διαβεβαίωσε ότι επρόκειτο για ζυμαρικό, οπότε κι αποφάσισα να τα δοκιμάσω, and they were gooood! Μοιάζανε με κρουασάν-τυροπιττάκια στην όψη και με φρέσκα ραβιόλια στη γεύση, τα οποία έπλεαν σε μπεζ σάλτσα με τραγανά μικρά μπεϊκονάκια. Άψογα, αλλά λίγα, μόνο 4 είχε το πιάτο μου! Βέβαια, το γεγονός ότι δεν έσκασα στο φαί ήταν καλό, διότι έμεινε αρκετός χώρος για γλυκό. Παραγγείλαμε λοιπόν κρεμ μπρουλέ, ζεστό φοντάν σοκολάτας με παγωτό και 2 γαμάτες νουγκατίνες με γκοφρέτα και κάτι άλλα που δεν θυμάμαι, το καταραμένο κινητό μου έχει χαλάσει και ούτε καλές φωτό μπορούσα να βγάλω ούτε σημειώσεις κράτησα γκαντέμιτ!

Η λυπητερή ήταν δακρύβρεχτη, ειδικά με τόσα μπουκάλια κρασί που ήπιαμε, ηδύποτα και άλλα τριγύρω, αλλά δεν περιμέναμε και λιγότερα από τέτοιου είδους μαγαζί. Ο χώρος όμορφος και ζεστός, άσε που ήταν και στολισμένος στο ευρύτερο Christmas spirit! Όσο για τη μουσική, ήταν λίγο ότι κάτσει με βλαχορόκ κατεύθυνση. Αν θα ξαναπάω; Μάλλον όχι, για μια φορά καλά ήτανε!

*το σωστό είναι μάλλον pansoti, αν μας τα λέει καλά η wkpdia, δηλαδή η γενοβέζικη εκδοχή του panzerotti, η οποία είναι πιο μακαρονοειδής, ενώ το actual panzerotti πιτσίζει λίγο

Attention for Intensio!

Αφού δεν μας έκατσε να βρούμε εισιτήρια στην Σταχτοπούτα που ανεβαίνει τις γιορτές στο Μέγαρο (σνιφ κλαψ), είπαμε να πάμε με τη Μαρία στο Παλλάς να δούμε τι φρούτο είναι αυτό το Ρωσιδάκι ο Daniil Simkin, που τον είχαμε ξαναδεί βέβαια με τη Ζαχάροβα, αλλά τότε τα ματάκια μας είχανε καρφωθεί στον Ivan Vasiliev.

Πάμε λοιπό στο Παλάς, και οποία έκπληξις: τα εισιτήρια που σαν γκατζόλα είχα παραλάβει από τον σπαζοκλ*μπάνια πωλητή, ήταν στον εξώστη (στα μούτρα μου που δεν τα τσέκαρα), ενώ εγώ είχα αγοράσει για πλατεία! Τέσπα, δεν καθόμασταν και πρώτη σειρά για να με πιάσουν οι φοβίες μου ότι κρέμομαι στο κενό, είχαμε και καλή οπτική οπότε η γκρίνια ξεχάστηκε γρήγορα. (συνέχεια)

O Γκομπαρτσόφ, 1 χημικό peeling, 3 μέρες στο σπίτι και κάτι χριστουγεννιάτικα παράτραγουδα

Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα ένα χημικό peeling (διότι η κουτέλα μου βασανίζεται 2-3 χρόνια τώρα από ένα σημάδι τύπου Γκορμπατσόφ, μπα υπερβάλλω) με αποτέλεσμα να μεταμορφωθώ για μερικές μέρες από χλωμό πρόσωπο σε ινδιάνο και να κλειστώ στο σπίτι.

Αφού επιβαλλόταν λοιπόν «ήλιος να μη με βλέπει» για 2-3 μέρες, (και άνθρωπος σου λέω εγώ, ειδικά όταν άρχισα να ξεφλουδίζω), αποφάσισα να κάνω γενική καθαριότητα και μετά να στολίσω τα λίγα χριστουγεννιάτικα που πήρα πέρσι. Et voila!

The mark! Gone bye bye after 2-3 more sessions...

Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις όπως καταλαβαίνετε, μιας και το έτερον ήμισυ δεν καταλαβαίνει τι ρόλο βαράνε τα στολίδια- μόνο άμα είχανε μικρές τηλεορασίτσες κολλημένες πάνω τους, που θα έπαιζαν συνέχεια ποδόσφαιρο, θα του άρεσαν πιστεύω- οι οποίες κάμφθηκαν τελικά με μερικές υποχωρησούλες και από πλευράς μου. Τώρα το μόνο που περιμένω είναι προβολή του Home Alone στην τιβι, ώστε να δώσει το σύνθημα για χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, ψώνια, χαρτιά, ξενύχτια και πολλά γλυκά. 1-2 βδομαδούλες 2go!

Για φαί στη Γλυφάδα

Στη Biennale με τα χέρια στις τσέπες..

Σου τα 'πρηξα τρία posts τώρα με φαγάδικα, αλλά είμαι τύπου obsessive - compulsive άτομο, τι να κάνω; Πρέπει να μπει στο ημεροπλονκ για να το σβήσω από το μυαλό μου, οπότε Peccati di Gola check.

Peccati di Gola: μία από εκείνες τις μέρες του Σεπτεμβρίου που η ζέστη σε έκανε να θέλεις να τριγυρνάς παντού au naturel και η υγρασία κόλλαγε πάνω σου σαν τη χειρότερη γλίτσα, αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε ΝΠ, να δροσιστούμε, να δούμε και τη Biennale, να δούμε και κάνα γνωστό. Η Biennale ήταν πολύ out there για μας, άσε που από τη ραθυμία των 35 βαθμών κελσίου -εν ώρα 10η βραδινή παρακαλώ- μέχρι να κουνήσουμε το ένα πόδι, παρέλυε το άλλο, οπότε την περάσαμε στα γρήγορα για να οδηγηθούμε στο plan b, το οποίο ήταν φαγητό στο ιταλικό Peccati di Gola στη Γλυφάδα.

Δυστυχώς την πατήσαμε σαν πρωτάρηδες και δεν κάναμε κράτηση, οπότε και σιγά μην βρίσκαμε τραπέζι στο χώρο για καπνίζοντες. Κάτσαμε λοιπόν μέσα με κάτι παππούδια, φάγαμε γρήγορα γρήγορα και χωρίς κρασιά/γλυκά και τσιριτσάντζουλες και περάσαμε στο plan c, δηλαδή ποτάκι δίπλα στη θάλασσα με την παρέα.

Αυτό το γρήγορα γρήγορα με σκότωσε λίγο, διότι έφαγα και φοκάτσια με μοτσαρέλα και ντομάτα και φουσίλι αλά ελληνική σαλάτα με ντομάτα/αγγούρι/πιπεριά/κρεμμυδάκι και μετά τα λυσσακά μου τις επόμενες τρεις ώρες προκειμένου να χωνέψω (και βόγκηξα να βολευτώ σε μαξιλάρα στο γκαζόν του Balux, μιας και honey σιγά μην βρίσκαμε και καρέκλα Σάββατο βράδυ). Anyway, να μην τα πολυλογώ, αν και δε θυμάμαι τι έφαγε ο Τζον για να σου πω αν ήταν καλό, τα δικά μου καλά ήταν, ακριβώς στις ντοματογεύσεις μου, και οι τιμές καλές ήταν αν θυμάμαι σωστά. Θα ξαναπήγαινα, είχε διάφορα στο μενού που θα ήθελα να δοκιμάσω. Με το χώρο πάλι, δεν τρελάθηκα.

Για φαί στο κέντρο, Γκάζι και Κολονάκι

Meson El Mirador : στο εν λόγω μαγαζί θέλαμε να πάμε καιρό διότι βρίσκεται απέναντι από Nixon/Belafonte και συχνά πυκνά το βλεφαριάζαμε ως tex-mex food lovers. Το Σάββατο λοιπόν που ο Τζον γιόρταζε την «και καλά» τελευταία μέρα ελευθερίας του, aka bachelor party, μαζευτήκαμε ένα all ladies groupaki και κατηφορίσαμε για Γκάζι.

Η βραδιά δεν ξεκίνησε και πολύ καλά, αφού κατεβαίνοντας από το σπίτι πάτησα σκυλοσκ*τά (όλοι θέλουν να βολτάρουν χαριτωμένα pets στη γειτονιά αλλά κανείς δεν φροντίζει για τις διεργασίες του κ*λου τους) τα οποία και μετέφερα στο καινούριο αυτοκίνητο της Νατάσας (really sorry).

Όταν φτάσαμε στο Meson, με συνοπτικές διαδικασίες και πριν καν συμπληρωθεί το καρέ, παραγγείλαμε τα πρώτα και χτυπήσαμε και τις μαργαρίτες μας, γιατί κλασικά όταν είναι να βγούμε για φαί δεν τρώμε τίποτα όλη μέρα με αποτέλεσμα να ξεκοιλιαζόμαστε στις 11 το βράδυ και να μην μπορούμε να κουνηθούμε μετά για ποτάκι αλλά τεσπα.

Έτσι λοιπόν παραγγείλαμε ενφριχολάδες και τοσταδίτες που ήταν πάνω κάτω το ίδιο καθώς και κάτι σαλάτες που δεν τις θυμάμαι, διότι δεν τις τρώω έτσι κι αλλιώς. So far, so good. Για κυρίως παρήγγειλα ένα απλό μπουρίτο με κοτόπουλο, που είναι και το αγαπημένο μου μεξικάνικο, αλλά οϊμέ, το κοτόπουλο ήταν βραστό και όλες και οι 4-5 πιρουνιές που έφαγα μου έφεραν συνειρμούς σούπας-κρυώματος-αηδίας, κι έτσι άδοξα έληξε η βραδιά μεξικανικής γευσιγνωσίας για μένα, αφού μετά δεν είχα όρεξη να φάω τίποτις άλλο, παρόλο που τα πιάτα των υπόλοιπων συνδαιτυμόνων μου φαινόντουσαν αρκετά λαχταριστά. Πήραμε και κάτι γλυκά στη σέντρα που δεν θα θυμάμαι, μιας και βούτηξα στην κανάτα μαργαρίτας που αποφασίσαμε να πάρουμε μετά το 2ο refill ποτηριού.

Τεσπα δεν τρελάθηκα με το μαγαζί και το φαγητό του, άσε που είναι αρκετά ακριβό σε σχέση με το αποτέλεσμα που προσφέρει, πάντως στα συν να σημειώσω ότι έχει σάλα καπνιζόντων και μάλιστα αρκετά ψηλοτάβανη. Επίσης, έχει και κλαμπάκι στον πρώτο όροφο για όποιον θέλει να φέρει και τις βόλτες του.

Οικείο: το Οικείο είναι ένα πολύ χαριτωμένο εστιατοριάκι που θυμίζει Βιέννη ή Παρίσι (άσχετο, δεν ξέρω γιατί) ή ίσως και Αράχοβα. Με πολύ ζεστή διακόσμηση και μικροσκοπικά τραπεζάκια, σου δημιουργεί μία αίσθηση χουχουλιάσματος και Χριστουγέννων και après ski καταστάσεων, τουλάχιστον σε μένα (που δεν κάνω και σκι). Δεν ενδείκνυται για πολύ μεγάλες παρέες, μάλλον για ρομαντικές ή après shopping καταστάσεις και έχει ένα μικρό και συμπαθητικό μενού. Δοκιμάσαμε μία σαλάτα με ρόδι και σουσάμι και κάτι χορταρικά καθώς και μανιτάρια με κρασί, τα οποία μοιάζανε με μπριζολίδια, ενώ από κυρίως έφαγα απλά και όμορφα μακαρονάκια με κόκκινη σάλτσα (απαλή και ντοματένια) ενώ ο Τζον τα γεμιστά με το κουκουνάρι. Ήπιαμε από το πολύ καλό χύμα κόκκινο κρασί σε ποτήρι (δυστυχώς δεν επιτρέπεται το κάπνισμα, οπότε το μπουκάλι δεν έπαιζε) και σε μία ωρίτσα είχαμε φάει και τρίβοντας τις κοιλίτσες μας από ευχαρίστηση ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε για νανάκια, χωρίς λυπητερές και παπατζιλίκια, το μαγαζί είναι πραγματικά πολύ φιλικό στην τσέπη!

Για φαί στο Χαλάνδρι και στο Νέο Ψυχικό

Έχω πάει σε μπόλικα εστιατόρια τον τελευταίο καιρό αλλά δεν είχα προλάβω να ενημερώσω το ημερολόγιο, αφού σε κάποια ξέχασα μέχρι και τι είχα φάει :( . Τεσπα, τα 3 παρακάτω είναι της ευρύτερης περιοχής κοντά στο σπίτι μας, δεν χρειάζονται κράτηση μέρες πριν κι έχουν ονόματα που αποπνέουν ιστορία, οπότε είπα να τα γκρουπάρω.

Dali: πάνω στην Κηφισίας, απέναντι από το Υγεία, το μαγαζάκι αυτό είχε εδώ και καιρό πάρει το μάτι μας, ή μάλλον το ανάποδο, αλλά δεν το είχαμε επισκεφτεί, πάντως η εντύπωση που σου δίνει απέξω καμία σχέση με την εσωτερικό που κρύβει! Πολυτελείς καναπέδες και αναπαυτικές πολυθρόνες, πολυέλαιοι και λακαρισμένα τραπεζάκια, κομψές στολές για το σέρβις και δε συμμαζεύεται! Από το μενού – παλέτα δοκίμασα την piadina, το self – διαφημιζόμενο highlight του μαγαζιού, κάτι σαν φοκάτσια, με λουκάνικο πικάντικο και ντομάτα και ήταν meravigliosa αλλά μπουχτιστική, πάντως κατάφερα και το ριζότο με μανιτάρια πορτσίνι που είχα παραγγείλει – που ήταν τόσο ρευστό όσο μου αρέσει- και μετά παρέδωσα. Δυστυχώς δεν άντεξα για γλυκάκι, είχαμε κατεβάσει και μια μποτίλια καμπερνέ με τον Τζον, αλλά καλύτερα, κάπως πρέπει να κλείνει και το τζιν… Τιμές «λογικές» περιοχής. Να μην ξεχάσω ότι έχει χώρο για καπνίζοντες και το follow up για τη δοκιμή κι άλλων πιάτων είναι αναπόφευκτο κι επιβεβλημένο :)

Robin Hood: σ’ έναν από τους κεντρικότερους δρόμους του Χαλανδρίου, αποτελεί πέρασμα για τσίμπημα και όχι μόνο. Το μαγαζάκι είναι μικρό αλλά έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα (και πολύ άνετες πολυθρόνες I might add) και αγαπάει τους καπνίζοντες καταργώντας τα σύνορα όταν δεν υπάρχει κίνηση μη καπνιζόντων. Επιμένω λίγο σ’ αυτό, αλλά τι να κάνω, δεν μπορώ να απολαύσω φαγητό με φίλους χωρίς κρασί και τσιγάρο, αφού είμαι σίγουρη ότι άμα απαγορευθεί εντελώς το κάπνισμα στα χειμωνιάτικα εστιατόρια θα χάσω επιτέλους τα 3-4 κιλά που οραματίζομαι χρόνια τώρα (και τα εστιατόρια μία αγαπημένη πελάτισσα του ΠΣΚ). Και μακαρονοριζότα, και κοτόπουλο και κρέας, μέχρι και κουνέλι :( περιλαμβάνει το σχετικά μικρό μενού, πάντως ωραία μαγειρεμένα και γευστικά. Οι τιμές είναι τσιμπημένες θα έλεγα, αλλά γενικώς το έχουν καβαλήσει λίγο το καλάμι πολλά από τα εστιατόρια της περιοχής.

Patron: αν και ο κόσμος που συχνάζει στο μαγαζί είναι για τα πανηγύρια και γενικώς δεν με ψήνει καθόλου, έχω πάει κάμποσες φορές, κυρίως διότι η φίλη μου η Στέλλα μπορεί να κλείσει τραπέζι ακόμα και για καφέ, οπότε δε χρειάζεται να γυρνάμε σαν τις άδικες κατάρες στο Νέο Ψυχικό, Παρασκευή ή Κυριακή βράδυ συνήθως, ψάχνοντας ένα χώρο -που να αγαπάει και τους καπνιστές πλέον- προκειμένου να επιδοθούμε στο εβδομαδιαίο κουσκούς μας. Έχει και φαγάκι το Patron, γαμ*το burger με ωραίες πατατούλες, ντελίσιους fingerfood ότι πρέπει για συνοδεία ποτού, μη σου πω και καφέ, τίποτα άλλο δε νομίζω να έχω δοκιμάσει αν κι έχω πάει πολλές φορές. Τιμές δυσθεώρητες του τι τρως, αμ πως όλα come with a price, κι αφού σαν μα**κες επιμένουμε να πηγαίνουμε… Πάντως και τίποτα να μην έχεις να πεις, το μαγαζί ενδείκνυται για βλέπινγκ σουργέλων, ελπίζω να μην θεωρούμαστε κι εμείς από αυτά.

ΠΣΚ στη Σκύρο: το πλοίο σαλπάρισε το βραδάκι

Θέα ρεμβάσματος από το μπαλκόνι

... (από την Κύμη) και κατά της 23:00 φτάσαμε στο νησί υπό τους ήχους του Space Odyssey* και τα σινιάλα κεριών που κουνούσαν ρυθμικά οι θαμώνες του all day café-bar «Ο Κάβος» με τον πουρογκόμενο ιδιοκτήτη (δεν κάνω πλάκα, αυτό το παράξενο σκηνικό επαναλαμβάνεται κάθε φορά που μπαίνει το πλοίο στο λιμάνι).

Το ταξίδι μας δεν είχε καμία σχέση με το πακέτο που έφαγε ο Οδυσσέας, αν εξαιρέσεις μια μικροκαθυστέρηση στον απόπλου του Αχιλλέα και στις συνεννοήσεις με τον σούπερ γραφικό μπάρμαν Τάσο, χρόνια τώρα μάχιμο standup comedian επί του προχείρου στο μπαρ της α’ θέσης του καραβιού. Πήγαμε σχεδόν κατευθείαν για φαγητό στο μεζεδοπωλείο «Ο παππούς κι εγώ» στην παραλία (Λιναριά), απαραίτητο must για όποιον πηγαίνει ή σκοπεύει να πάει Σκύρο, μιας και έχει τέλειο φαγητό και ειδικά ντοματοκεφτέδες και μια τοπική πίτα (που μοιάζει με λουκουμά) και σερβίρεται με ρευστό ξυνοτύρι ή μέλι.

Πρωϊνό στο μπαλκόνι και τσάκισμα μίας καταπληκτικής μαρμελάδας φράουλα που έφτιαξε η μαμά της Στέλλας. Στη σακούλα που διακρίνεται οι εγκυκλοπαίδειες της παραλίας, δηλαδή Hello, OK, Ciao, Show Bizz και άλλα τέτοια, καθώς και Esquire και άλλα τέτοια για το Γιάννη.

Και μετά πήγαμε στο καταπληκτικό σπίτι της Στέλλας, η οποία ήταν και ο λόγος που βρεθήκαμε στο νησί. Η αλήθεια είναι ότι αν και έχω πάει κάμποσες φορές στη Σκύρο, δεν έχω ξετρελαθεί με την ομορφιά της, το σπίτι όμως και η φιλοξενία της Στέλλας την κάνουν πιο ελκυστική κι από το Αμάλφι σου λέω εγώ. Καταρχήν το σπίτι είναι χτισμένο σε ένα λόφο και έχει μια φοβερή βεράντα με θέα σ’ έναν κολπίσκο που δεν ξέρω πως λέγεται, τριγύρω υπάρχουν ελάχιστα σπίτια τα οποία είναι σχεδόν πάντα κλειστά, γεγονός που σημαίνει ότι στην παραλία που είναι κάτω από το λοφάκι είμαστε πάντα μόνοι μας, και το σημαντικότερο πρόκειται για ένα πολύ όμορφο και καλόγουστο σπίτι που δε θυμίζει προχειράντζα εξοχικό (δες και προηγούμενο ποστ)!

Προετοιμασία για ηλιοθεραπεία στην αιώρα που δεν απόλαυσα όσο θα ήθελα :(

Το Σάββατο το περάσαμε στην προσωπική παραλία μας και όταν πέσανε οι πολλές ζέστες και οι λόρδες επίσης, πήγαμε στα Γυρίσματα (I think) για μπύρες, σαντουϊτσάκια και chill out music στους ολόλευκους καναπέδες του beach bar Θάλασσα, το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα όπως και το παρακείμενο Juicy. Όταν έπεσε κι ο ήλιος κάναμε και μια βολτίτσα από τη χώρα, να τη δει κι ο Johnakos μιας και οι υπόλοιποι την έχουμε δει κάμποσες φορές και με 40 βαθμούς δεν θα αντεχόταν για πιο βραδινή έξοδο.

Τυπική χώρα νησιού με καλντερίμια, άσπρα σπίτια και ευωδιαστά λουλούδια

Για δείπνο πήγαμε στις Ασπούς (τώρα για το άρθρο δεν παίρνω κι όρκο, δεν έχω καταλάβει ακόμα αν είναι η ή οι Ασπούς) στον –κλασική ταβερνοαξία- Λάμπρο με το γαμάτο τηγανόψωμο, απ’ όπου τόσο ψαροφάγοι όσο και κρεατοφάγοι δεν πρόκειται να φύγουν με παραπονεμένο στομάχι. Για night cup στον Κάβο που προανέφερα, ένα όμορφο μπαράκι στη Λιναριά με καλά και φτηνά ποτά, που πάσχει όμως από μουσική I think. Την επόμενη μέρα την περάσαμε στην παραλία βεβαίως βεβαίως.

Η οικοδέσποινα και soon 2be local, καθαρίζει αστακουδάκι για τους ενδιαφερόμενους (not me)

Για να συνοψίσω δεν θα ξετρελαθείς με το νησί (εκτός αν σε καλέσει κάποιος local που ξέρει τις καβάντζες), καλή υποδομή φιλοξενίας δεν υπάρχει απ’ ότι μας είπαν οι ντόπιοι, και τα καλής ποιότητας καταλύματα κοστίζουν πανάκριβα, ενώ και οι παραλίες δε λένε πολλά, εκτός κι αν πας με φουσκωτό σε απροσπέλαστα από στεριάς μέρη. Αυτό που είναι καλό, και από πλευράς ποιότητας και από πλευράς τιμής είναι το φαγητό, μιας και οι Σκυριανοί είναι ορεσίβιοι βοσκοί από μέσα και ψαράδες απέξω. Α και ωραία σουβενίρ, ευφάνταστα χρωματιστά τασάκια και άλλα τσουμπλέκια, θα βρεις στη Μόνικα στη Λιναριά, περιμένοντας για το καράβι της επιστροφής.

*όπως το είχα περιγράψει ως παλιά γνώριμος του νησιού στον Johnako, αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για τη σύνθεση του Στράους με το Ζαρατούστρα, που ακούγεται στην ταινία του Kubrick.

Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί #8 : 90’s party στην αυλή της γιαγιάς!

Dj Σωτ επί τω έργω και υπό το φως πορτοκαλιάς lava lamp: αξιοσημείωτη αλλά όχι ευδιάκριτη λεπτομέρεια ο -πιο vintage δε γίνεται- ανεμιστήρας που φαίνεται να αιωρείται έξω από τη τζαμαρία αλλά ουσιαστικά είναι πάνω στο ηχείο

Σάββατο 18/07: The date had been set a long time ago: μόλις φύγει η γιαγιά για διακοπές στο χωριό και δεν υπάρχει κανείς πλέον να ενοχληθεί από Babylon Zoo, London Beat, Ace of Base, Army of Lovers, U2, Guns ‘n Roses, Nirvana, (ναι όλα αυτά πήγαν πακέτο) και άλλα πολλά -στη διαπασών όμως-, ο Σωτηράκης (που στη δεκαετία του ’90 πήγαινε κυρίως δημοτικό αλλά μεγάλωνε με τον Greg και μένα που πηγαίναμε γυμνασιολύκειο και ακούγαμε ροκιές, Στέρεο Νόβα, psychedelic trance και άλλα τέτοια που διάφεραν σχιζοειδώς ανά χρονιά), θα έκανε στην αυλή (που προτιμήθηκε έναντι της ταράτσας για ευνόητους λόγους ασφάλειας) ένα ‘90s πάρτι φόρο τιμής στα αδέρφια του και μία αξέχαστη μουσικά δεκαετία. Και επίσης φόρο τιμής στο καλοκαίρι, την ωραία αυλή μας, τις επερχόμενες διακοπές και μπλα μπλα μπλα.

η άλλη Άντζελα, άρτι αφιχθείσα από διαγωνισμό κοκτέιλ στο Λονδίνο, μας έφτιαξε ένα vitamin c σιροπάκι με μέλι+λεμόνι+αλκοόλ, που μας αποτελείωσε...

η Φιλού και η shy Αγάπη χορεύουν με τα glow sticks τους, κάτω από το blacklight, στο βάθος και η ΗRA

Παρά τους 150 βαθμούς κελσίου που μέτραγε η ατμόσφαιρα, με τη συνδρομή χαμηλού φωτισμού -κυρίως blacklights και lava lamps-, μπουρμπουληθροόπλων, νεροπίστολων, και daiquiris φράουλα που έφτιαχνε ο Σώτος και μετά η Άντζελα (όταν ο Σώτος είχε πλέον ξεφύγει), γίναμε γρήγορα όλοι κουρούμπελα και το ρίξαμε στο χορό κουνώντας στο ρυθμό του «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» τα φωσφορίζοντα στικς που μας είχε μοιράσει ο Σωτ. Περάσαμε τέλεια, γι’ αυτό από κει και μετά δεν θυμάμαι και πολλά, όλα πήραν το ροζοκόκκινο χρώμα του ντάκιουρι, μέχρι που βρέθηκα διά μαγείας στο κρεβατάκι μου (thnx Johnako!). Να σημειώσω ότι «Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια» δεν ακούστηκαν σε αυτό το πάρτι.

bubble guns & παγωτό στην καταπολέμηση της ζέστης και του κουρουμπελιάσματος

Κυριακή 19/07: Ξύπνησα με minor πονοκέφαλο αλλά heavy δίψα και μουτζουρωμένη μούρη (αφού εννοείται ότι δεν ξεβάφτηκα έτσι όπως ήμουν όταν γυρίσαμε σπίτι), και έτρεξα (λέμε τώρα) στην κουζίνα να στύψω 50 πορτοκάλια για να συνέλθω only to discover ότι οι μπάμπουρες και οι τζιτζιφιόγκοι, αυτά τα πουστ*κια τα μυρμήγκια που μας επιτίθενται τον τελευταίο καιρό, είχαν επιστρέψει δριμύτερα! Δε θα περιγράψω πως τα ξεπάστρεψα, δεν είμαστε και National Geographic channel, πάντως μετά από ώρα όταν έφτιαξα επιτέλους και το καφεδάκι μου κι έκατσα να χαζέψω τις φωτογραφίες που τράβηξα once again με το Ν95 παπαρατσικό όργανό μου, η μόνη σκέψη που αντηχούσε στο μυαλό μου ήταν (άσχετο) 10 και σήμερα.