Διάβασααα

Τα άπαντα –σχεδόν- του Ντέιβιντ Σεντάρις. Τον Σεντάρις τον ανακάλυψα από μια συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, η οποία μου είχε φανεί τόσο αστεία ώστε την είχα αναφέρει εδώ. Τον είχα ξεχάσει για λίγο αλλά πέρσι ο Τζονάκος αγόρασε ένα βιβλίο του, καθότανε και το διάβαζε χασκογελώντας και κάνοντάς μου απαγγελία τα best off, δηλαδή mot à mot όλο το βιβλίο φάση, κι έτσι χουκαρίστικα κι εγώ και διάβασα: το «Γυμνός», το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια» και το «Ημερολόγια από τη χώρα των Χριστουγέννων», έχω κρατήσει και μερικά για καλοκαιράκι. Όλα τα βιβλία είναι τύπου νάτσουραλ προζάκ, ζολόφτ και δε συμμαζεύεται από το γέλιο: καθόμουνα στο μετρό και γέλαγα μόνη μου, προχώραγα στο δρόμο, σκεφτόμουν αυτό που διάβασα στο μετρό και γέλαγα μόνη μου, ακόμα και τώρα όποτε ακούω τη λέξη τικ, σκέφτομαι τον Σεντάρις. Ενδεικτικά αναφέρω ότι έπρεπε να γλύφει ένα κουδούνι, την καράφλα του μπροστινού του, το κεφαλάκι ενός νάνου κήπου ή το πόμολο της τρίτης πόρτας που διάβηκε, αλλιώς φοβόταν ότι θα καταστραφεί ο κόσμος του και συχνά συμπάσχω μαζί του γιατί έχω αναπτύξει κι εγώ κάτι τέτοια κουσούρια, π.χ. άμα είναι στραβωμένα τα μαξιλάρια του καναπέ στο σαλόνι χωρίς να κάθεται κανείς δεν μπορώ να λειτουργήσω στην κουζίνα και πάει λέγονας. Anyway απ’ όπου και να τον πιάσεις τον Σεντάρις θα τρελαθείς, so pls do…

Διάβασαα

«Λόγια Φτερά» του Χρήστου Χωμενίδη: η ιστορία του παππού του Ομήρου απολαυστικότατα και περιγραφικότατα δοσμένη από το Χωμενίδη, ότι πρέπει για παραλία!

«Middlesex» του Τζέφρι Ευγενίδη: Το πρώτο βιβλίο του Ευγενίδη που διάβασα, μιας και τις Παρθένους τις έχω δει μόνο σε ταινία. Πιο βαρύ ανάγνωσμα από το προηγούμενο, διαβάζεται παρόλα αυτά μονορούφι! Πρωτότυπο στόρι, μας αφορά και λίγο περισσότερο μιας και αναφέρεται σε Έλληνες της Μ. Ασίας, που παρατίθεται σε βάθος χρόνου, τύπου 100 χρόνια μοναξιά. Θα σου μείνει αξέχαστο.

«Ο Τροπικός του Καρκίνου» του Χένρι Μίλερ: Το ’χω ξεπεράσει αυτό το στιλ γραφής, είναι κάτι που σε συναρπάζει μόνο όταν είσαι νιάτο και διαβάζεις ακαταλαβίστικη ποίηση. Το βιβλίο σε βάζει για τα καλά σε ένα κλίμα πάντως, Παρίσι σε προπολεμική φάση, κουλτουριάρηδες και λεφτάδες, σεξ και γουαναμπίδες συγγραφείς. Έτυχε να το διαβάσω στα καπάκια από βιογραφία Πικάσο και λίγο πριν δω τα Παρισινά Μεσάνυχτα του Γούντι, και μπήκα κι εγώ για καλά σε αυτό το κλίμα.

Διάβασαααα

«Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» του Τζόναθαν Κόου: Λιτό και πεσιμιστικό, ότι πρέπει για την κατάθλιψη.

«Ουτοπία» του Τόμας Μουρ: Ουτοπία για τον Τόμας, Καλλίπολη για τον Πλάτωνα, το συμπέρασμα είναι ότι μόνο στα χαρτιά υπάρχει τέλεια πολιτεία χωρίς θρησκεία, στην πραγματικότητα μπορεί να αντικατασταθεί κι από την πολιτική άμα λάχει.

«Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ: άμα είσαι μισογύνης, ρατσιστής, νάρκισσος, μυγιάγγιχτος, ρέτρο λόβερ, wannabe καταραμένος, θα σου αρέσει, αν όχι μακριά.

Διάβασαααα

Επίσης από κουλτούρα:

«Μικρή ιστορία του κόσμου» του Ernst Gombrich: όλη, ή σχεδόν όλη η ιστορία της ανθρωπότητας με λίγα λόγια και χωρίς πολλές φιοριτούρες, για μικρά παιδιά και όχι μόνο. Πάντως το βιβλίο απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά από τη Γερμανία, μιας και ο συγγραφέας αφιερώνει μεγάλο μέρος του σε ιστορίες με πρίγκιπες, δεσποσύνες, dungeons & dragons, but still σε κερδίζει με την απλότητά του.

«Κάιν» του Ζοζέ Σαραμάγκου: δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο του, είχα μόνο δει το έργο με τη Τζούλιαν Μουρ που στραβώνονται ξαφνικά όλοι, και πολύ τον πήγα τον μακαρίτη για τις απόψεις του όσον αφορά στο θεό των χριστιανοεβραίων! Μπορεί να σε μπερδέψει λίγο χωροχρονικά με τις εναλλαγές από παραμυθάκι σε παραμυθάκι της Βίβλου, αλλά άμα μου μοιάζεις θα το απολαύσεις και δεν θα διανοηθείς να το δώσεις στη γιαγιά σου να το διαβάσει γιατί ποιος ακούει τη γκρίνια της! Κι επειδή τον τελευταίο καιρό πιέζομαι πολύ από τον περίγυρο να γκαστρωθώ γιατί τα χρόνια περνάνε, και μπορεί να πάθω ψυχολογικό τραλαλά άμα δεν κάνω παιδιά και μπλα μπλα μπλα παραθέτω ένα αποσπασματάκι του βιβλίου για όποιον αισθάνεται ότι τον αφορά: «πόσο θλιβεροί είναι όμως οι άνθρωποι χωρίς άλλο σκοπό στη ζωή τους παρά να κάνουν παιδιά χωρίς να ξέρουν γιατί και για τι. Για τη διαιώνιση του είδους, λένε εκείνοι που πιστεύουν σε έναν τελικό στόχο, έναν έσχατο λόγο, παρότι δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι και ποτέ δεν αναρωτήθηκαν στο όνομα τίνος πράγματος θα πρέπει να διαιωνιστεί το είδος, σαν να ήταν η μοναδική και έσχατη ελπίδα του σύμπαντος».

Διάβασαααα

Από υποκουλτούρα:

«Σκίουρος ζητεί βερβερίτσα» του Ντέιβιντ Σεντάρις: έχει πλάκα αλλά στο τέλος σε κουράζει με τις παραβολές και τη ζωολογία, νομίζω θα είχε πλάκα σε animation τύπου Simpsons.

«Elvis, Ιησούς & Coca Cola» του Κinky Friedman: ολίγη από book noir, λίγη από Ρόμπινς, ολίγη από Πίντσον, γενικώς σαλάτα αλλά έχει μερικές ωραίες ατάκες!

«V.A.L.I.S.» του Philip Dick: αυτό το βιβλίο τα ανακάλυψα από το Lost και θα έπρεπε να το είχα διαβάσει τότε μιας και μιλάει για πολλαπλές πραγματικότητες που «πέφτουν» η μία πάνω στην άλλη και άλλα τέτοια. VALIS σημαίνει «Vast Active Living Intelligence System» και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Διάβασααα

Από κουλτούρα:

«Το Συμπόσιο» ή «Περί έρωτος» του Πλάτωνα: OMFG το βιβλίο είναι πολύ hardcore όσον αφορά στις ερωτοσεξουαλικές συνήθειες του πλούσιου αλλά και του διανοούμενου, αρχαίου αθηναίου, απορώ πως ο Πλεύρης και ο Άδωνης δεν έχουν ακόμη αποκηρύξει τον Πλάτωνα ως περσόσπορο ή δάκτυλο των Εβραίων! Must read άμα δεν έχεις κάνει αρχαία στο Λύκειο, οι αρχαίοι έλληνες ήταν πολύ μπροστά στις απόψεις τους για την ομοφυλοφιλία, ενώ ο «ρομαντικούλης» Πλάτωνας πιστεύει και στην έννοια του «άλλου μισού» wtf!

«Οδυσσέας» του James Joyce: ήθελα καιρό να το διαβάσω, κι ακόμα περισσότερο όταν είδα τον Ben Linus να το διαβάζει στο αεροπλάνο για το νησί, δεν κατάφερα όμως να ξεπεράσω την 50^η σελίδα… Το βιβλίο είναι τεράστιο και βαρύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, η γλώσσα δύσκολή και το περιεχόμενο αδιάφορο για μένα, πόσο reading between the lines να αντέξει κανείς; Anyway πάντα πίστευα ότι το βιβλίο είναι πολύ big deal κάτι σαν τον «Πολίτη Κέιν» της λογοτεχνίας, κι ενώ με τα χίλια ζόρια τον Πολίτη τον είδα και με κέρδισε με τη διαχρονικότητά του, το βιβλίο σκονίζεται ακόμα στο κομοδίνο μου μιας και ως full ψυχαναγκαστικό άτομο δεν μπορώ να αφήσω κάτι που έχω αρχίσει αλλά man βαριέμαιιιιιι να το ξαναπιάσω.

Διάβασααα

Από best sellers:

«Το νησί» της Βικτόρια Χίνσλοπ: τόσος ντόρος γινότανε, η περιέργεια με έτρωγε, αποφάσισα να το διαβάσω το ντουβάρι και σας το λέω: παιδιά το βιβλίο sucks, 150 χρόνια επιτυχίες και κανέναν βάθος, επιφανειακή πλοκή και ξεπέτα, η γραφή και η όλη ρηχή ανάλυση «στα γρήγορα να χωρέσουμε πολλά πικάντικα και τραγικά» μου θύμισε το σπίτι δίπλα στο ποτάμι της Μαντά. Άσε που προσπαθεί να αποδείξει ότι οι άνθρωποι που γκετοποιούνταν στη Σπιναλόγκα πέρναγαν καλά αφού είχαν τα κηπάκια τους και τα πανηγύρια τους. Αν δεν το έχεις διαβάσει, κράτα μακριά!

«Η φωτιά» της Κάθριν Νέβιλ: είχα διαβάσει το «8» πριν από κάτι αιώνες και μου είχε φανεί ενδιαφέρον, ως γνωστόν όμως τα sequel συνήθως suck, ιδίως όταν δεν μπορούν να κρύψουν την αγωνία του δημιουργού τους για λίγα ακόμη μηδενικά στους λογαριασμούς τους, και η φωτιά της Κάθριν δεν ξέφυγε κατά τη γνώμη μου από τον κανόνα. Πολύ κακό για το τίποτα ενώ το σκάκι του Μονγκλάν γίνεται προπέτασμα καπνού για τους αρχικούς κανόνες και π*π*ρια μάντολες. Ούτε για παραλία, είναι αρκετά μπερδευτικό με πολλά φλας μπακ και αδιευκρίνιστα σημεία.

Διάβασααα

«Ροκ μωρά από το διάστημα» της Linda Jaivin. 90’s rule το θέμα του βιβλίου με χρωματιστές, σέξι εξωγήινες που ακούν grunge κι έρχονται στη γη για να πειραματιστούν με slacker sex, drugs & rock’n’roll και τελικά γίνονται rock stars. Πολύ διασκεδαστικό και με έντονη εσάνς Ρόμπινς.

«Η γαστριμαργία του Γκιγιόμ Απολινέρ» της Genevieve Dormann. Βιογραφία του γάλλου ποιητή μέσα από το αγαπημένο του χόμπι, δηλαδή το φαγητό. Αν και δεν είμαι φίλος γαλλικής κουζίνας, ο τρόπος που η συγγραφέας περιγράφει τον «σεφ Απολινέρ» και συνδέει κάθε στιγμή της ζωής του με κατσαρόλες και μποστάνια, κάνει πολύ ενδιαφέρουσα τη ζωή ενός ανθρώπου για τον οποίο δεν ήξερα τίποτα άλλο παρά μόνο ότι ήταν σχεδόν εθνικός ποιητής τον Γάλλων από τους οποίους και κατηγορήθηκε κάποτε αδίκως για την κλοπή της Μόνα Λίζα από το Λούβρο.

«Τι θα γίνω άμα δε μεγαλώσω» της Λένας Διβάνη. Μικρές, διδακτικές ιστορίες για όσους είναι ή αισθάνονται ακόμη 17 και ψάχνονται για το μέλλον ή τρώγονται με το παρόν. Με το ωραίο χιούμορ της συγγραφέως βεβαίως, βεβαίως.

«Πίκρα» του Nick Hornby. Βιβλίο για δεκαεξάρηδες αυτή τη φορά που ασχολείται με τις εγκυμοσύνες ανήλικων κοριτσιών στην Αγγλία which is apparently πολύ συχνό φαινόμενο. Δεν είναι τόσο βαρετό όσο ακούγεται, αφού να φανταστείς ότι ο πρωταγωνιστής του βιβλίου μιλάει με την αφίσα του Tony Hawk που έχει κρεμασμένη στο δωμάτιό του προκειμένου να αποφασίσει τι πρέπει να κάνει κάθε φορά.

«Black Album» του Χανίφ Κιουρέισι. Λίγο πριν αρχίσουν να καίγονται «Οι σατανικοί στίχοι» του Σαλμάν Ρούσντι στο Λονδίνο από οργισμένους μουσουλμάνους, μέσα από τη ζωή ενός Πάκι 2^ης γενιάς στο Λονδίνο βλέπουμε μια πλευρά των γεγονότων που οδήγησαν σε τέτοιου είδους «ναζιστικές» τελετές. Χαρακτηριστικό 90’s βιβλίο με τίτλο που σε ξεγελά για το περιεχόμενό του.