Για φαί στο Χαλάνδρι, part 2

ΨΩΜΙ ΚΙ ΑΛΑΤΙ, ΜΠΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΙΟ

ΨΩΜΙ ΚΙ ΑΛΑΤΙ: Στο Ψωμί κι Αλάτι πήγα πρώτη φορά πριν γίνει διάσημος ο Λουκάκος από την τβ μιας και η φίλη μου η Άντζελα έλεγε τα καλύτερα γι’ αυτόν τον σεφ η χάρη του οποίου είχε φτάσει μέχρι το Waldorf Astoria, κι εγώ λατρεύω το Αστόρια και τη Νέα Υόρκη. Το φαγητό ήταν καταπληκτικό, τόσο σε γεύση όσο και σε εικόνα όσο και σε μυρωδιά και το σέρβις το ίδιο. Ο χώρος ψιλοαδιάφορος, αλλά δεν προλαβαίνεις να τον χαζέψεις, με το που αρχίζει η μεταφορά των μεζέδων παίζει πιρούνι μοτεράκι. Το μαγαζί σερβίρει ή τουλάχιστον σέρβιρε και καλωσόρισμα, ντοματόσουπα σε σφηνάκι & ψωμί φρυγανισμένο με λάδι και κάπαρη, γιαμ και πάλι γιαμ, απλότητα και νοστιμιά. Δοκίμασα διάφορα και όλα ήταν πολύ γευστικά, ενδεικτικά αναφέρω το μανιτάρι πορτομπέλο με τυρί γκερεμέζι, τη ντοματοσαλάτα με πίτες και κατσικίσιο τυρί, τα χωνάκια πίτας με χοιρινό και κασέρι, τα ραβιολάκια με το κουνέλι. Οπωσδήποτε να ξαναπάμε, αλλά πλέον πρέπει να κάνεις κράτηση καμιά βδομάδα νωρίτερα λέει!

Enoteca

Enoteca: Ένα πολύ όμορφο και καλαίσθητο μαγαζί, παλιό σπίτι που έχει μετατραπεί σε εστιατόριο, με πολλά κρασιά και βοήθεια στην επιλογή του φαγητού που θα τα συνοδεύσεις (εννοείται ότι πρώτα διαλέγεις κρασί!). Καλύτερα για intimate dinner φάση γιατί το σκηνικό τραβάει ρομαντζάδα και keep it down voices, κι επιπλέον δεν επιτρέπεται και το κάπνισμα. Ως παστολάτρης έφαγα το ριζοτάκι με μανιτάρια πορτσίνι και σύγκλινο Μάνης και δεν παραπονέθηκα, ούτε όταν είδα τον ψιλοτσιμπητό λογαριασμό. Δεν θα ξαναπήγαινα though, είναι από τα μαγαζιά που μια φορά είναι αρκετή, εκτός κι αν κάτσει σε καλοκαιρινή επίσκεψη, μιας και το Enoteca έχει κι όμορφο κηπάκι.

Είχα πάει τον περσινό χειμώνα και στο Sotto Voce που το είχε δείξει μέχρι κι ο Μποτρίνι στους εφιάλτες του, εφιαλτικό δεν το έλεγες πάντως, καθώς και στο Nono romantico di Antonio, αυτό δεν με πήγε καθόλου, αλλά απ’ ότι καταλαβαίνω μας άφησαν χρόνους οπότε ας μην ασχοληθούμε περαιτέρω.

Για φαί στο Ν. Ψυχικό, μέρος 3ο

Sao Paolo, photo από εδώ

Sao Paolo: Μπιφτεκάκι, κοντοσουβλάκι, πίτα και πατάτες και τζάμι! Το Sao Paolo παλιά σέρβιρε καφέ, μετά έκλεισε και τώρα που ξανάνοιξε ταΐζει ζουμερά κρεατάκια σε πολύ καλές τιμές! Επίσης κρητικά πιτάκια, (και ρακή), χαλούμια και τα ρέστα. Έχει και ξεχωριστό χώρο για καπνίζοντες και γενικώς όλα καλά εκτός από το ντεκόρ που είναι λίγο κρύο για γκριλάδικο.

Κρίθαμος, photo από εδώ

Κρίθαμος: Για τον Κρίθαμο έχω ξαναγράψει εδώ και η άποψή μου δεν άλλαξε ούτε τη 2η ούτε την 3η φορά που πήγα. Σερβίρει νόστιμο φαγητό, αποπνέει μια ατμόσφαιρα εστιατορίου στην Τσαγκαράδα και έχει πολύ καλό σέρβις. Μακαρούνες, κορτεζίνες, μπιφτεκάκια, και τέλεια γλυκά π.χ. Παύλοβα, μπορεί να σε κάνουν φαν του μαγαζιού, ειδικά αν δεν καπνίζεις, γιατί στον Κρίθαμο πλέον γιοκ κάπνισμα, μόνο στον κηπάκο επιτρέπεται. Επίσης είναι λίγο ακριβούτσικο.

Για φαί στο Ν. Ψυχικό, μέρος 2ο

photo από εδώ

Το Ν. Ψυχικό είναι κοντά σε σπίτια και δουλειές οπότε βολεύει για σημείο μάζωξης, σε follow up του περσινού post λοιπόν έχουμε και λέμε για τα μαγαζιά της περιοχής:

Adamo: Πριν κλείσουμε για καλοκαίρι –αχ ωραίες εποχές τότε- κανονίσαμε ένα αποχαιρετιστήριο προδιακοπικό ποτάκι μετά τη δουλειά με φίλες και μετά από τα πολλά ποτάκια είπαμε να φάμε και τίποτις. Δυστυχώς διαλέξαμε το Adamo στην περαντζάδα του Ν. Ψυχικού διότι κρίναμε από το «εξώφυλλο» ότι ήταν όμορφο, δεν είχε πολύ κόσμο και φαινόταν δροσερό εν μέσω ιουλιάτικου θέρους.

Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα που λένε, όχι δηλαδή ότι το φαγητό ήταν κακό, αν και η Νανά ορκίζεται ότι το ριζότο που πήρε ήταν μάλλον πιλάφι, αλλά δεν υπήρχε καμία αντιστοιχία αποτελέσματος – τιμής. Φάγαμε και χορτάσαμε – 3 μεγαλοκοπέλες: μία πίτσα μαργαρίτα, μία νιόκι με ντομάτα, μια σαλάτα και το προαναφερθέν ριζότο με τρούφα- αλλά το απολαύσαμε; No. Δικαιολογούμε την τιμή, κάπου 30€ έκαστη (με 3 μπύρες επιπλέον); No. Θα ξαναπάμε; Nonono….

photo από εδώ

Gaspar: άλλο ένα πιασοκ*λέ μαγαζί του Ν. Ψυχικού όπου η πραγματικότητα έχει πάρει διαζύγιο με την τιμή πιο γρήγορα κι από την Κιμ Καρντάσιαν, κι αυτό το γράφω γιατί πήγα για light lunch στο μαγαζί τον πρώτο μήνα λειτουργίας του και μόνο γι’ αυτό. Έχουμε και λέμε: μία ποικιλία τυριών –γαμ*τη με ντιπς ούζου και κάτι άλλα τέτοια παπατζιλίκια-, ένα μπαγκετίνι με προσούτο, μοτσαρέλα και θεσπέσια φρέσκα τσιπς, μία σαλάτα με καρπάτσιο και κάτι που δε θυμάμαι, καθώς και 2 μπουκάλια κρασί, όχι από το ακριβό, 150€!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 150 € για τρία άτομα, που ΔΕΝ ΕΦΑΓΑΝ, τσίμπησαν συνοδεία κρασιού. Αυτά. Δεν περιγράφω άλλο. Δεν αξίζει. Όπως καταλαβαίνεις δεν θα παίξει follow up εδώ.

Άρτος και θεάματα #3 Damien Hirst & μπιφτέκια στο Malvazia

"Diamond Skull" από εδώ

Πριν από μερικές εβδομάδες πήγα στο Μπενάκη να δω την έκθεση New Religion του Damien Hirst. Τώρα έργα του εν λόγω καλλιτέχνη έχω δει πολλά και σε διάφορα μουσεία και η τεράστια επιτυχία του δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει: είναι ο ορισμός του case study για καλλιτεχνική καθιέρωση μέσω ενός ολοκληρωμένου publicity & pr προγράμματος, ή απ’ τ’ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Ειλικρινά το πιστεύω, είναι σοοοο υπερτιμημένος, όχι ότι δεν έχει φαν η τέχνη του αλλά η καλλιτεχνική και οικονομική αξία που της αποδίδεται παραπάει.

Η έκθεση περιλαμβάνει ένα περιορισμένο αριθμό έργων, γι’ αυτό άμα πας take your time, χάζεψε τα ονόματα των φαρμάκων και τα εδάφια της Βίβλου με τα οποία συνδέονται, ψάξε να βρεις τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης με τους σταυρούς, τις καρδιές, τις νεκροκεφαλές και τα πολυτελή υφάσματα, ανακάλυψε την κατά Hirst τελική έξοδο ή απλά μπορείς να κρυφακούσεις τις παπάντζες άλλων επισκεπτών που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την επίσκεψή τους μέχρι εκεί κάτω για μια έκθεση μίας αίθουσας, θυμάμαι κάτι αντίστοιχο είχαμε πάθει και στον Κουνέλη @ Bernier Eliades, η έκθεση περιλάμβανε 5-6 πίνακες και καμία επεξήγηση, ούτε ένα φυλλάδιο, ούτε καν φύλακα στο χώρο!

Τεσπα, μιας και ήταν Παρασκευή απογευματόβραδο, είπαμε να φάμε κάπου εκεί πέρα και να μη γυρίσουμε από νωρίς σπίτι, οπότε βρήκαμε το πιο κοντινό εστιατόριο – ακριβώς στο πίσω μέρος του μουσείου – και μπήκαμε έτσι απλά, χωρίς κράτηση, χωρίς τίποτα, πάνε οι παλιές εποχές που για να φας έξω Παρασκευή έπρεπε να κάνεις κράτηση 2-3 μέρες πριν στην καλύτερη.

Malvazia: καθαρές γραμμές και στιβαρή, λίγο butch αισθητική

Το εστιατόριο λέγεται Malvasia και η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ καλή: έχει καλαίσθητη σάλα και τζαμαρία που ανοίγει, περιποιημένα τραπέζια, το κάπνισμα επιτρέπεται όλα καλά! Η καρδούλα μου σφίχτηκε λίγο πάντως μόλις είδα αρμόνιο και μικρόφωνο σε μια γωνίτσα, το πολύ εξυπηρετικό προσωπικό μας ενημέρωσε όμως ότι το πρόγραμμα -αρτιστίκ για να εξηγούμαστε- ξεκινάει μετά τις 10 οπότε και θα είχαμε σίγουρα φύγει.

Το καλωσόρισμα του σεφ περιλάμβανε 2 είδη ντιπ, ένα με λαχανικά κι ένα με γιαούρτι- μουστάρδα καθώς και ξεροψημένο ψωμάκι, τα οποία εξαφανίστηκαν πριν καν παραγγείλουμε μιας και το μουσείο μας είχε ανοίξει την όρεξη! Επίσης και οι μπύρες που ήπιαμε στο καφέ του Μουσείου παρέα με τη Ρηνούλα, πρέπει να είχαν συνεισφέρει στο άνοιγμα αυτό.

Τι δοκιμάσαμε: Εγώ πήρα το μπιφτέκι γαλοπούλας το οποίο ήταν απλό και νόστιμο και συνοδευόταν από καταπληκτικές πατάτες φούρνου, ψημένες με τη φλούδα αλλά πολύ τρυφερές, λίγες όμως, θα έτρωγα και πιατέλα. Ο Γιάννης πήρε το σολομό και ήταν καλός λέει, τον πιστεύω, εγώ ούτε να τον πλησιάσω. Πήραμε και μια σαλατούλα για τα μάτια του κόσμου, ρόκα με σπανάκι, ντοματίνια και προσούτο. Μαζί με το κρασί πληρώσαμε γύρω στα 60€ νομίζω both, which was decent σχετικά.

Κατά τις 10 ήρθε και η τραγουδίστρια οπότε ήταν ώρα να την κάνουμε γι’ αλλού, γι’ αυτό αν το αποφασίσεις chose πριν τις 10 για ένα ήσυχο δείπνο και μετά τις 10 για λίγο έντεχνο, έθνικ και συμπάθεια.

Για φαί στο Γκάζι

ένα αγαπημένο χασάπικο

Μεσπιλέα: Στο Μεσπιλέα είχα πάει πέρσι στο άσχετο, μετά από την αναδρομική έκθεση Τσαρούχη στο Μπενάκη, για early dinner ή late lunch, όπως θες το λες, πάντως το μαγαζί ήταν το μόνο που είχε ανοιχτή κουζίνα εκείνη την ώρα. Δεν τρελάθηκα, τα φαγητά ήταν πολύ μπουχτιστικά, όπως τα τουλουμπάκια πατάτας ή το ψαρονέφρι με χαλούμι, αλλά αυτό που με χάλασε περισσότερο ήταν το σέρβις: το μαγαζί ήταν άδειο αλλά παρόλα αυτά μας έβαλαν σε ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα σε μια σκάλα στον πάνω όροφο, κι όταν ο σερβιτόρος πέρναγε από πίσω μου, σπανίως δεν με ψιλοέσπρωχνε. Επίσης μας καθίσανε με τον όρο ότι θα υπάρξει deadline αναχώρησης, αφού το τραπέζι ήταν κρατημένο για αργότερα. Να επαναλάβω ότι το μαγαζί ήταν εντελώς άδειο. Τεσπα, τι τα θες, γι’ αυτό δεν ξαναπήγα, γι’ αυτό και δεν θα ξαναπάω.

Mamaca’s: Το Mamaca’s ήταν ένα από τα 2 εστιατόρια που πήγα φέτος και απαγορευόταν το κάπνισμα! Δεν το χάρηκα καθόλου, αλλά αφού βρέθηκα εκεί και πάλι στο άσχετο με λίγες επιλογές για φαγητό, είπα να το δοκιμάσω, τόσα χρόνια άλλωστε πέρναγα απ’ έξω και όλο παραδίπλα πήγαινα. Anyway, το φαγητό είναι πολύ decent αλλά ακριβούτσικο. Από ορεκτικό έφαγα ντάκο με μυκονιάτικο τυρί και από κυρίως τα φιλετάκια στη σχάρα, όλα καλά αλλά χωρίς να δικαιολογούν, τουλάχιστον έτσι νομίζω, δεν μαγειρεύω κιόλας, τις υψηλές τιμές. Το μαγαζί πάντως είναι ομορφούλικο και το πολύ λευκό ντεκόρ σε συνδυασμό με την περαντζάδα σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησάκι.

Μεσπιλέα σημαίνει μουσμουλιά λέει!

Butcher Shop: Το Butcher Shop ήταν το άλλο μαγαζί που πήγα φέτος που παίζει εξοστρακισμός καπνιστών. Όμορφο μαγαζάκι με αισθητική γνήσιου butcher shop και ειλικρινής προσπάθεια, αυτό που σου υπόσχεται ο κατάλογος, αυτό θα φας. Τι να πρωτοφάς όμως; Σύγκλινο, κεφτεδάκια, απάκι, καβουρμά, μέχρι και το burger απόλαυσε κάποιος αλλά και γι’ αυτούς που μόνο το είδαν ήταν γιάμι ζουμερό! Επίσης πολύ ωραίες τηγανητές πατατούλες, χοντρές και τραγανές. Είχα πάει και παλιότερα και πάλι το είχα ευχαριστηθεί!

Dirty Ginger: Είχα περάσει άπειρες φορές απέξω κι όταν το πλήρωμα του χρόνου με έβαλε και στο μέσα δεν το μετάνιωσα καθόλου! Ωραίος χώρος και ωραία μουσική, ωραία ποτάκια και νόστιμο φαγητό! Από ορεκτικά δεν θυμάμαι να προτείνω, αλλά από κυρίως μου έχει μείνει το τσοπ σούι που έφαγε ο Γρηγόρης, δηλαδή ψιλοκομμένο χοιρινό με μυρωδικά και καραμελωμένα κρεμμύδια στο γουόκ, το ψαρονέφρι με μουστάρδα που έφαγα εγώ και τα διάφορα σουβλάκια που πήραμε στη σέντρα, όλα ήταν καλά μόνο το κοντοσούβλι μας ξενέρωσε. Για κερασάκι μετά από τόση κρεατίλα πήραμε Πάβλοβα και ήταν από τις καλές, φρέσκια και αφρατούλα, αν δεν κρεμόντουσαν και σαν τα σταφύλια από πάνω μας οι υπόλοιποι πελάτες όταν πίναμε το ποτάκι μας προκειμένου να χωνέψουμε θα μου είχε μείνει πολύ καλύτερη αίσθηση.

Mamaca's χρόνια τώρα

CV: Το CV είναι ένα πολύ κομψευάμενο εστιατόριο, μοιάζει λίγο με μπιστρό, στο οποίο είχα πάει μόλις είχε πρωτοανοίξει πέρσι το καλοκαίρι, αφού ο μαγαζάτορας μέχρι που μας ρώτησε από πού μάθαμε για το μαγαζί, ούτε το Google δεν το έβγαζε τότε! Αυτό μου είχε κάνει πολύ εντύπωση, όπως επίσης ότι έπαιζε κάτι γερμανικά τραγούδια τύπου Lili Marlene που ήταν λίγο άσχετα με τη γαϊδουροζέστη, ταίριαζαν όμως με το όλο σκηνικό στην Κωνσταντινουπόλεως. Τι δοκιμάσαμε: φλογέρες με μέλι και ξυνοτύρι - γιαααααμ, πυργάκι από χαλούμι με λαχανικά και σος γιαούρτι –πρέπει να το διαλύσεις για να ξαναφτιάξεις την τέλεια μπουκιά, σπαγγέτι με σύγκλινο ψιλοπάλεψα εγώ αλλά και πόσο να φας καλοκαιριάτικα, καλόοο πάντως, και θυμάμαι ότι δοκίμασα και το μοσχάρι μπερζέ με φλουδιστές πατάτες που είχε πάρει η Άντζελα ήταν σκέτο μέλι. Εντωμεταξύ, εν μέρει επειδή το μαγαζί ήταν καινούριο, ίσως κι επειδή είδαν την Άντζελα που σημείωνε στο τεφτέρι της για το Αθηνόραμα, το μαγαζί μας πέθανε στα κεράσματα: τι lemon pie και apple bubble on the house τρωγοήπιαμε δεν περιγράφεται!

Ήθελα να γράψω και για το Das Bier και για το Brothel που πήγα το χειμώνα, αλλά έμαθα ότι έκλεισαν, πάνε κι αυτοί…

Για ρακή ολούθε και πανταχόθεν και με τις μπάντες και με τα μπούνια!

Ρακάκι, μικρό και στρουμφοζεστό!

Μαντινάδα από εδώ: "Θε μου να τσικουδόβρεχε το μηνά δέκα βραδιά, να γέμιζαν με τσικουδιά στέρνες μα και πηγάδια". (τσικουδιά = ρακή)

Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με τη ρακή και τα κρητικά μεζεκλίκια. Όλα ξεκίνησαν μετά από μία επίσκεψη στην έκθεση ΕΡΩΣ που έπαιξε πέρσι στο Μουσείο Μπενάκη. Τα πολλά «πικάντικα» που είδαμε εκεί μας άνοιξαν την όρεξη κι αποφασίσαμε να πάμε για τσιμπολόγημα στο Ρακάκι στην Καισαριανή. Ή μάλλον όχι! Όλα ξεκίνησαν από τον έρωτα της Αγάπης με τον Μανώλη, ο οποίος ως γνήσιο κρητικάτσι μπήκε στην παρέα μας ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ Ο ΕΡΩΤΑΣ…για τη ρακή! Από τότε πρέπει να έχω πάει σε καμιά 10αριά διαφορετικά ρακάδικα και να έχω πιει καμιά 10αριά τόνους από το διάφανο αυτό ποτάκι, το οποίο μοιάζει με την αγαπημένη μου βότκα αλλά λόγω καψίματος και μικρών γουλιών δε βαράει το ίδιο κατακέφαλα, άσε που δεν οδηγεί και σε hangover, ρουκέτες κι όλα τα παρελκόμενα. Anyway, στο Ρακάκι, θα φας καλά και με λίγα λεφτά πίνοντας τη ρακή σου σε στρουμφοπότηρο. Τι θα φας; Εγώ τα κλασικά κρητικά τύπου στάκες, γαμοπίλαφα, σαλιγκάρια και τέτοια ούτε που να τα πλησιάσω, αλλά τα πράσινα καλτσουνάκια, τον ντάκο, τους αμανίτες, τα ντολμαδάκια, τις τσικαλοπατάτες, τα απάκια κι όλα τα σχετικά τα τρώω λες και δεν υπάρχει αύριο ή κοιλιά ή πιθανότητα να φορέσω μπικίνι και κοντό μπλουζάκι (never again σου λέω). Το Ρακάκι είναι σούπερ, ειδικά το καλοκαίρι που μπορείς να κάτσεις στον μικρό εξωτερικό χώρο (πάρε τηλ για κράτηση οπωσδήποτε) και οι ιδιοκτήτες του δεν χάνουν την υπομονή τους με την παρέα σου, ούτε ρίχνουν αλάτι πίσω από την πλάτη σου, ακόμα κι αν το παίξεις αρμένικη βίζιτα και κλείσεις 5άωρο στο μαγαζί τους. Το πιο πιθανό είναι να κάτσουν κι αυτοί στο τραπέζι σου (έτσι λέει ο μύθος) και να σε ποτίσουν μέχρι το αίμα σου από κόκκινο να γίνει ρακίσιο και να τους αδειάσεις τη γωνιά τρικλίζοντας.

Η μαγική μαρμίτα!

Το ίδιο συμβαίνει και στα Ρωμανάκια, όπου ο ίδιος μύθος λέει ότι αποτελούν πόνημα κάποιου πρώην Ρακάκιου. Τα Ρωμανάκια είναι στην Αγία Παρασκευή και πρέπει να ευθύνονται για κάνα δυο κιλάκια που έχω βάλει και δε λέω να χάσω μιας και φέτος έχουμε πάει ΠΟΛΛΕΣ φορές! Το φαγητό είναι το ίδιο λαχταριστό (παίζουν κάτι «σκιουφιχτά» μακαρόνια κολασάρα), τα στρουμφοπότηρα κι εδώ δεν αδειάζουν ποτέ και καλό είναι να κάνεις κράτηση ακόμα και καθημερινή μιας και το μαγαζί είναι πάντα φίσκα, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στις χαμηλές τιμές του. Να πας οπωσδήποτε κι αν μας πετύχεις εκεί κάτσε να τα πιούμε.

Σκούφιας

Έχω πάει και σε άλλα ρακάδικα, ενδεικτικά αναφέρω το Σκούφια, κοντά στο Μουσείο Μπενάκη, με ωραίο φαγητό και ατμόσφαιρα, λίγο πιο τσιμπημένο στις τιμές, όπου παίζουν και κάτι περίεργα πολίτικα φαγητά που μόνο η Άντζελα ήξερε, το Καταφύγιο στη Δάφνη που ανακάλυψε η Βαμβακούλα ελέω γειτονιάς, με ωραία φαγητά, τεράστιες μερίδες και μπισκοτογλυκό on the house για κερασάκι, και το Ρακάδικο στη Βουλιαγμένη, το οποίο features fovero location με θέα τη θάλασσα, αλλά σαλιγκαροσέρβις και όχι τόο γιάμι φαγητό.

Νομίζω ότι ήταν κάρμα θέλοντος να γνωριστώ με τη ρακή, το λέει και η Βικιράκι, και σου συστήνω να μην διστάσεις κι άμα στη σερβίρουν να πιεις κάνα ποτηράκι, θα με θυμηθείς!

Για “Braziliano” φαί στα Ιλίσια, στον Κίτρινο Σκίουρο

photo από εδώ

Έχουν περάσει κάμποσοι μήνες από τότε, δεν θα μπορούσα όμως να μην αναφερθώ στο πρώτο «βραζιλιάνο» που επισκέφτηκα επί ελληνικού εδάφους.

Λοιπόν το μαγαζάκι απέξω δείχνει αρκετά φτωχό, το εσωτερικό του όμως είναι κουκλίστικο, πολύχρωμο και ιδιαίτερα ζεστό, και λίγο στριμωχτό θα έλεγα.

Το φαί δεν είναι τίποτα τρελό, μοιάζει κάπως προκάτ ειδικά τα ορεκτικά που φάγαμε, μια ποικιλία τηγανητών από κοτόπουλο μέχρι ρίζες λαχανικών, κεφτεδάκια και πιττάκια. Όχι ότι ήταν άγευστα αλλά δεν αναδύανε και βραζιλιάνικο αέρα (κάτι ανάμεσα σε lime και καϊπιρίνια, φρούτα του πάθους και καφέ για μένα, δηλαδή). Για κυρίως δοκίμασα ένα τύπου stew μοσχαριού με μπέικον, σταφίδες και κρασένια σάλτσα, που ήταν καλύτερο αλλά χωρίς καμιά απογείωση. Ο Γιάννης δε θυμάμαι τι έφαγε, πάντως και οι δύο ήπιαμε και βραζιλιάνα μπίρα με τη βοήθεια βραζιλιάνικου σέρβις I think.

Οι τιμές είναι κάπως αυξημένες σε σχέση με την ποιότητα αλλά βραζιλιάνικο δεν ήθελες? Το κάπνισμα επιτρέπεται, το παρκινγκ όμως είναι δύσκολο πρότζεκτ στην εν λόγω περιοχή. Δεν μπορώ να πω ότι θα ξαναπήγαινα, αξίζει τον κόπο μόνο αν μένεις κοντά, οπότε what the f*ck, go for it.

Για φαί στο Μαρούσι, στο Whispers of Wine

Για το καλύτερο italiano στο Μαρούσι είχα γράψει πέρσι εδώ. Στο ίδιο γειτονικό τρίγωνο με το Pausa και το Eleven, βρίσκεται και το Whispers of Wine, ένα κομψούλι ρετρό μαγαζάκι με ντελικάτα πιάτα και εκλεπτυσμένες γεύσεις, ότι πρέπει για τη συνοδεία πλούσιων βαθυκόκκινων cabernet και μεθυστικών syrah ή ότι άλλο είδος κρασιού προτιμάτε τελοσπάντων.

Η μεγάλη ποικιλία κρασιών σερβίρεται και σε ποτήρι για τους φίλους των δοκιμών και του mix&match, ενώ η κάρτα του φαγητού οδηγεί σε σιελόρροια και μόνο με την ανάγνωση του περιγραφόμενου μενού.

Από ορεκτικά δοκιμάσαμε το «Ναπολεών καπνιστής μελιτζάνας με λευκό σουσάμι, καρεδάκι μαριναρισμένης ντομάτας, μούς από κατίκι Δομοκού και λάδι Αγιορείτικου βασιλικού» δηλαδή ένα τύπου μιλφέιγ γαμάτο πιάτο -και φαντάσου ότι δεν μου αρέσει η μελιτζάνα- καθώς και την «τραγανή τάρτα με dixel μανιταριών, φρέσκια ντομάτα , γκρατιναρισμένο κατσικίσιο τυρί και κρέμα από μεσογειακά μυρωδικά», επίσης mouthwatering, τώρα βέβαια μη ρωτήσεις τι είναι το dixel, ούτε που θυμάμαι. Από κυρίως πήρα το «Ριζότο (κλασικά) με κρασί Barbera D’ Asti , άγρια μανιτάρια του δάσους κάστανο και λάδι λευκής τρούφας», κι απ’ ότι θυμάμαι το καθάρισα το πιάτο, γι’ αυτό και δεν έπαιξε περιθώριο για γλυκό (δυστυχώς).

Το μαγαζί είναι τοσοδούλικων διαστάσεων, με λίγα τραπέζια και καναπεδάκια οπότε καλύτερα να κάνετε κράτηση άμα αποφασίσετε να ανηφορήσετε. Το κάπνισμα πάντως επιτρέπεται, έχει και πούρα μου φαίνεται στα treats του.

Οι τιμές είναι τσιμπημένες και εντάσσονται στο ευρύτερο κοψοχρονίδιο της γειτονιάς, ενώ ο κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, 40 + θα έλεγα. Το σέρβις ήταν διακριτικό και άμεσο ενώ το προσωπικό πολύ εξυπηρετικό.

Το συστήνω για ρομαντικά tete-a-tete ή εξομολογητική έξοδο για μέχρι 4 φίλες (που δεν γκαρίζουν) το πολύ.