Για φαί στο Ν. Ψυχικό, μέρος 3ο

Sao Paolo, photo από εδώ

Sao Paolo: Μπιφτεκάκι, κοντοσουβλάκι, πίτα και πατάτες και τζάμι! Το Sao Paolo παλιά σέρβιρε καφέ, μετά έκλεισε και τώρα που ξανάνοιξε ταΐζει ζουμερά κρεατάκια σε πολύ καλές τιμές! Επίσης κρητικά πιτάκια, (και ρακή), χαλούμια και τα ρέστα. Έχει και ξεχωριστό χώρο για καπνίζοντες και γενικώς όλα καλά εκτός από το ντεκόρ που είναι λίγο κρύο για γκριλάδικο.

Κρίθαμος, photo από εδώ

Κρίθαμος: Για τον Κρίθαμο έχω ξαναγράψει εδώ και η άποψή μου δεν άλλαξε ούτε τη 2η ούτε την 3η φορά που πήγα. Σερβίρει νόστιμο φαγητό, αποπνέει μια ατμόσφαιρα εστιατορίου στην Τσαγκαράδα και έχει πολύ καλό σέρβις. Μακαρούνες, κορτεζίνες, μπιφτεκάκια, και τέλεια γλυκά π.χ. Παύλοβα, μπορεί να σε κάνουν φαν του μαγαζιού, ειδικά αν δεν καπνίζεις, γιατί στον Κρίθαμο πλέον γιοκ κάπνισμα, μόνο στον κηπάκο επιτρέπεται. Επίσης είναι λίγο ακριβούτσικο.

Διάβασαα

«Λόγια Φτερά» του Χρήστου Χωμενίδη: η ιστορία του παππού του Ομήρου απολαυστικότατα και περιγραφικότατα δοσμένη από το Χωμενίδη, ότι πρέπει για παραλία!

«Middlesex» του Τζέφρι Ευγενίδη: Το πρώτο βιβλίο του Ευγενίδη που διάβασα, μιας και τις Παρθένους τις έχω δει μόνο σε ταινία. Πιο βαρύ ανάγνωσμα από το προηγούμενο, διαβάζεται παρόλα αυτά μονορούφι! Πρωτότυπο στόρι, μας αφορά και λίγο περισσότερο μιας και αναφέρεται σε Έλληνες της Μ. Ασίας, που παρατίθεται σε βάθος χρόνου, τύπου 100 χρόνια μοναξιά. Θα σου μείνει αξέχαστο.

«Ο Τροπικός του Καρκίνου» του Χένρι Μίλερ: Το ’χω ξεπεράσει αυτό το στιλ γραφής, είναι κάτι που σε συναρπάζει μόνο όταν είσαι νιάτο και διαβάζεις ακαταλαβίστικη ποίηση. Το βιβλίο σε βάζει για τα καλά σε ένα κλίμα πάντως, Παρίσι σε προπολεμική φάση, κουλτουριάρηδες και λεφτάδες, σεξ και γουαναμπίδες συγγραφείς. Έτυχε να το διαβάσω στα καπάκια από βιογραφία Πικάσο και λίγο πριν δω τα Παρισινά Μεσάνυχτα του Γούντι, και μπήκα κι εγώ για καλά σε αυτό το κλίμα.

Weekends με σπα και χαλάρωση

Εσωτερική, θερμαινόμενη πισίνα στο Λουτράκι

Μιας κι έρχεται ΣΚ και λεφτά δεν έχουμε, αφού στη γαμωεταιρεία που δουλεύω θεωρούν ότι είναι πρέπον να κυκλοφορούν με Καγιέν –σκατά στα μούτρα τους και στη θύρα την 7- και να χρωστάνε και 3 και 4 και 5 μηνιάτικα στους εργαζομένους, θα αναπολήσω παλιές καλές εποχές που πήγαινα για σπα και ξεσπά.

Μες στις γιορτές (δώρο μας δώσανε, μην πάνε και φυλακή τα καλόπαιδα) επισκέφτηκα το Καζίνο Λουτράκι, το οποίο έχει ένα decent σπα και καλό προσωπικό, και καλή τιμή –εποχής ευρώ βέβαια- αν μένεις και στο ξενοδοχείο. Με πολύ πριβέ χώρους για μασάζ, μεγάλη θερμαινόμενη πισίνα και επαγγελματικό προσωπικό, το βρήκα πολύ καλό, για το επίπεδο του ξενοδοχείου και καλή εναλλακτική διασκέδαση στο καζίνο.

Elena’s Day Spa

Πριν από κάνα χρόνο πήγα για weekend στο Convivial Hotel & Spa, το οποίο αν και βρίσκεται στο Ξυλόκαστρο είναι καμία σχέση, μπαλινέζικη και τοσκανέζικη υπερπαραγωγή θα το περιέγραφα. Το ξενοδοχείο έχει καμιά 10αριά διαφορετικά διακοσμημένα δωμάτια, σούπερ οικολογικά, fair trade κι όλα αυτά τα μοδάτα, μπαλινέζικο σπα και προσωπικό. Είναι ακριβούτσικο αλλά είναι ωραία εμπειρία για χοτέλ ελληνικής επαρχίας. Άμα πας πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις το «πιροσκί» (μα το Δία δεν ξέρω πως το λένε, αλλά έτσι θα αισθανθείς), δηλαδή σε βάζουν μέσα σε ένα λαστιχένιο λουκουμά που γεμίζουν με ζεστό νερό και μετά αιωρείσαι σε μια μπανιέρα, είναι φοβερή εμπειρία, κι άμα ανοίξεις τα ματάκια σου βλέπεις αστεράκια στο ταβάνι σου λέω! Γενικώς το Convivial κ*λολέει, έχει και πολύ καλό εστιατόριο και «ταλαντούχο» μάνατζερ. Καλή φάση, αν και λίγο γραφική τύπου, είναι και η Γαλήνη στα Καμένα Βούρλα, για περισσότερες λεπτομέρειες δες παλιότερο ποστ.

Σε αυτό το δωμάτιο ξεσπάστηκα στο Convivial

Όσον αφορά σε city spas, έχω πάει στο Cocoon Urban Spa στο Χαλάνδρι, για pre νυφικές ετοιμασίες τύπου scrubs και αιθέρια έλαια, και το συστήνω ανεπιφύλακτα, πολύ ωραίος χώρος και ζεν προσωπικό. Επίσης μπορείς να πάρεις voucher και να κάνεις δώρο κάποιο session σε φίλους, κουμπάρους, γονείς, είναι κοντά στο μετρό Νομισματοκοπείο και βολεύει πολύ κόσμο.

Cocoon

Πρόσφατα πήγα και στο Elena’s Day Spa, δώρο κολλητής για γενέθλια, όπου αφού κουτσομπολέψαμε κάνα μισάωρο στη σάουνα, έκανα κι ένα ωριαίο τάι μασάζ με ένα Ρώσο με πολύ βαριά προφορά και χέρι I might ad. Επειδή όμως ήμουνα καλή μασαζί, μου έδωσε εκπτωτικά vouchers και θα ξαναπάω! Ωραίος χώρος και το Elena’s, Κολονάκι στάιλ βεβαίως. Στα μείον ο μεγάλος χρόνος αναμονής, αφού σε κάποια φάση νομίζαμε ότι μας ξεχάσανε κιόλας.

Anyway, έτσι όπως πάνε τα πράγματα τα σπα έχουν γίνει τύπου μεταξωτά βρακιά και οι επιδέξιοι κ*λοι έχουν λιγοστέψει, να ’χουμε να θυμόμαστε παρόλα αυτά δεν βλάπτει.

Διάβασαααα

«Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» του Τζόναθαν Κόου: Λιτό και πεσιμιστικό, ότι πρέπει για την κατάθλιψη.

«Ουτοπία» του Τόμας Μουρ: Ουτοπία για τον Τόμας, Καλλίπολη για τον Πλάτωνα, το συμπέρασμα είναι ότι μόνο στα χαρτιά υπάρχει τέλεια πολιτεία χωρίς θρησκεία, στην πραγματικότητα μπορεί να αντικατασταθεί κι από την πολιτική άμα λάχει.

«Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ: άμα είσαι μισογύνης, ρατσιστής, νάρκισσος, μυγιάγγιχτος, ρέτρο λόβερ, wannabe καταραμένος, θα σου αρέσει, αν όχι μακριά.

Last Year….

Πήγα Last Drive στο Fuzz στην 30η επέτειο της πρώτης συναυλίας τους. Δεν είχα ξαναπάει και τους ήξερα μόνο κατ’ όνομα, βγήκε πολύ καλή η συναυλία όμως και η εμπειρία ήταν πολύ ρετροσπεκτίβα μιας κι ο χώρος του Fuzz είχε εσάνς από Ρόδον (αλλά εσανσικότερες τουαλέτες). Το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν λίγο βαρετό και τα τριγύρω ντουμάνια σε συνδυασμό με την ολοήμερη ταλαιπωρία δουλειά&κατευθείαν&έξοδος με κατέβαλαν λιγάκι, αλλά στο δεύτερο μέρος που παίξανε τα φσστ μπόινγκ ήταν καλύτερα, ξυπνήσαμε και κουνηθήκαμε.

Last but least….πριν από τους Last Drive είδαμε τους Penny Dreadful, όπου παίζει ο Μπόμπολας κι εμείς ακολουθούμε την καριέρα του παντού. Ο τραγουδιστής τους δεν έχει ωραία φωνή, αλλά ο Μπόμπολας rocks το μπάσο του!

This year λέγαμε να πάμε στους RED HOT, θα πάμε όμως;